๓. สุลสาชาดก

๑๘นี้สร้อยทองคำ แก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์ เป็นจำนวนมาก ขอเชิญพี่ขนไปทั้งหมด ขอพี่จงมีความเจริญ และจงประกาศดิฉันว่าเป็นนางทาสี (สามีกล่าวว่า)

๑๙แม่โฉมงาม เธอจงเปลื้องออกมาเถิด อย่าคร่ำครวญไปนักเลย เราจะไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ฆ่าเจ้าแล้วจึงนำทรัพย์ไป (นางสุลสากล่าวว่า)

๒๐ตั้งแต่ดิฉันรู้เดียงสา ดิฉันจำตัวเองได้ว่า ยังไม่เคยรู้จักรักชายอื่นยิ่งกว่าพี่เลย

๒๑มานี้เถิด ดิฉันจักสวมกอดพี่ และจักกระทำประทักษิณ เพราะตั้งแต่นี้ต่อไป ดิฉันและพี่จะไม่พบกันอีก (เทวดาผู้สถิตอยู่ที่ยอดเขากล่าวว่า)

๒๒ใช่ว่าชายจะเป็นบัณฑิตในที่ทุกสถานก็หาไม่ แม้หญิงมีปัญญาเห็นประจักษ์ในเรื่องนั้นๆ ก็เป็นบัณฑิตได้

๒๓ใช่ว่าชายจะเป็นบัณฑิตในที่ทุกสถานก็หาไม่ แม้หญิงมีปัญญาคิดเนื้อความได้ฉับพลันก็เป็นบัณฑิตได้

๒๔นางสุลสาเผชิญหน้าโจร คิดอุบายได้อย่างเร็วพลันหนอ ได้ฆ่าโจรสัตตุกะเหมือนนายพรานเนื้อผู้ฉลาด เมื่อธนูมีลูกศรพร้อมย่อมฆ่าเนื้อได้เร็วพลัน {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๒๘๘} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๘. อัฏฐกนิบาต] กัจจานิวรรค ๔. สุมังคลชาดก (๔๒๐)

๒๕อนึ่ง ผู้ใดไม่รู้เท่าทันเหตุที่เกิดขึ้นโดยฉับพลัน ผู้นั้นเป็นคนมีปัญญาน้อย ย่อมถูกฆ่าเหมือนโจรที่ถูกฆ่าทิ้งที่ซอกเขา

๒๖ส่วนผู้ใดรู้เท่าทันเหตุที่เกิดขึ้นโดยฉับพลัน ผู้นั้นย่อมพ้นจากความคับขันอันเกิดจากศัตรู เหมือนนางสุลสาพ้นจากโจรสัตตุกะ สุลสาชาดกที่ ๓ จบ