๓. นฬินเกสริยเถราปทาน (๒๔๓)

๒๔๕|๒๔๕.๙| ชาตสฺสรสฺส เวมชฺเฌ วสามิ ชลกุกฺกุโฏ อถทฺทสํ เทวเทวํ คจฺฉนฺตํ อนิลญฺชเส ฯ |๒๔๕.๑๐| ตุณฺเฑน เกสรํ คยฺห วิปฺปสนฺเนน เจตสา พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ ติสฺสสฺส โลกพนฺธุโน ฯ |๒๔๕.๑๑| เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๒๔๕.๑๒| เตสตฺตติมฺหิ กปฺปมฺหิ สตฺตปตฺตสนามโก สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๔๕.๑๓| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นฬินเกสริโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ นฬินเกสริยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ