๑๐. ปุณณมาสเถรคาถา

ผู้ที่บรรลุความรู้สูงสุด เป็นผู้สงบระงับ สำรวมตนแล้ว ไม่ข้องติดในธรรมทั้งหลายทั้งปวง รู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งโลก นับว่าได้กำจัดความเพ่งเล็งคือตัณหาในโลกนี้และโลกหน้าเสียได้ ปฐมวรรค จบ @เชิงอรรถ : @ บรรลุนิพพานด้วยมรรคญาณ (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๐/๘๐) @ อุปาทานขันธ์ ๕ (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๐/๘๑) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๐๖} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑. เอกกนิบาต] ๒. ทุติยวรรค ๒. มหาวัจฉเถรคาถา รวมเรื่องพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. พระสุภูติเถระ ๒. พระมหาโกฏฐิตเถระ ๓. พระกังขาเรวตเถระ ๔. พระปุณณมันตานีบุตรเถระ ๕. พระทัพพบุตรเถระ ๖. พระสีตวนิยเถระ ๗. พระภัลลิยเถระ ๘. พระวีรเถระ ๙. พระปิลินทวัจฉเถระ ๑๐. พระปุณณมาสเถระ