๒. ปิณโฑลภารทวาชเถรคาถา

๑๒๓ชีวิตของเรานี้ หาเป็นไปโดยไม่สมควรไม่ อาหารทำใจให้สงบไม่ได้ แต่เราเห็นว่าร่างกายดำรงอยู่ได้เพราะอาหาร จึงได้เที่ยวแสวงหาอาหารโดยทางที่ชอบ

๑๒๔ด้วยว่า นักปราชญ์มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ได้กล่าวการไหว้ และการบูชาในตระกูลทั้งหลายว่า เป็นเปือกตม เป็นลูกศรอันละเอียดซึ่งถอนขึ้นได้ยาก เป็นสักการะที่คนชั่วละได้ยาก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๔๘}