๙. ยโสชเถรคาถา

๒๔๓นรชนผู้รู้ประมาณในข้าวและน้ำ ย่อมซูบผอม มีตัวสะพรั่งด้วยเส้นเอ็นคล้ายเถาหญ้านาง แต่มีใจไม่ย่อท้อ (พระยโสชเถระเมื่อกล่าวสอนธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

๒๔๔ภิกษุถูกเหลือบและยุงกัดในป่าใหญ่ พึงเป็นผู้มีสติอดกลั้นในอันตรายนั้น เหมือนช้างในสงคราม

๒๔๕ภิกษุอยู่ผู้เดียว เป็นเหมือนพรหม อยู่ ๒ รูปเหมือนเทพ อยู่ ๓ รูปเหมือนชาวบ้าน อยู่มากกว่านั้น ย่อมมีความโกลาหลมากขึ้น