๖. เสนกเถรคาถา

๒๘๗เป็นการดีหนอที่เรามาใกล้ท่าน้ำคยาในวันเพ็ญเดือน ๔ เพราะได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมอันประเสริฐ

๒๘๘ซึ่งพระองค์มีพระรัศมีมากอย่าง เป็นพระคณาจารย์ ผู้ถึงความเป็นผู้เลิศ ทรงเป็นผู้นำอย่างยอดเยี่ยมของชาวโลกพร้อมทั้งเทวโลก ทรงเป็นผู้ชนะมาร มีพระญาณหาประมาณมิได้

๒๘๙มีอานุภาพมาก มีความเพียรมาก มีความรุ่งเรืองมาก ไม่มีอาสวะ สิ้นอาสวะทั้งมวล เป็นพระศาสดา ไม่มีภัยแต่ที่ไหนๆ

๒๙๐พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น ได้ทรงปลดเปลื้องเรามีนามว่าเสนกะ ผู้เศร้าหมองมานาน ถูกมิจฉาทิฏฐิหุ้มห่อไว้ จากกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งสิ้น {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๘๖}