๑. อุรุเวลกัสสปเถรคาถา

๓๗๕(พระโคดมยังไม่กำราบเราเพียงใด) เราเห็นปาฏิหาริย์ของพระโคดมผู้เรืองยศแล้ว ก็ยังเป็นคนลวงโลกด้วยความริษยา และมานะ ยังไม่นอบน้อม เพียงนั้น

๓๗๖พระศาสดาผู้เป็นสารถีฝึกคน ทรงทราบความดำริของเราแล้ว ก็ทรงปราม แต่นั้น เราก็ได้มีความสังเวช ขนพองสยองเกล้าอย่างไม่เคยเป็น

๓๗๗คราวนั้น เราละความสำเร็จนิดหน่อยของเรา ครั้งที่เคยเป็นชฎิล แล้วบวชในพระศาสนาของพระชินเจ้า

๓๗๘ครั้งก่อน เรายินดีด้วยการบูชายัญ มุ่งกามสุคติภูมิ ภายหลัง ถอนราคะ โทสะ และแม้โมหะได้ขาด

๓๗๙เรารู้ขันธ์ที่อาศัยอยู่มาก่อน ได้ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว มีฤทธิ์ รู้จิตของผู้อื่น และบรรลุทิพพโสตญาณ

๓๘๐อนึ่ง เราออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตเพื่อประโยชน์ใด ประโยชน์นั้นเป็นที่สิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวง เราบรรลุแล้ว @เชิงอรรถ : @ นักบวชประเภทหนึ่ง เกล้าผมมุ่นเป็นมวยสูงขึ้น มักถือลัทธิบูชาไฟ บางครั้งจัดเข้าในพวกฤษี {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๐๔}