๔. กุลลเถรคาถา

๓๙๓กุลลภิกษุ ไปป่าช้าผีดิบ ได้เห็นซากศพหญิงที่ถูกทอดทิ้งไว้ในป่าช้า ทั้งถูกหมู่หนอนบ่อนกัดกิน

๓๙๔กุลละเอ๋ย เจ้าจงพิจารณาดูร่างกายที่กระสับกระส่าย ไม่สะอาด เปื่อยเน่า หลั่งของไม่สะอาดเข้าออก ที่พวกคนเขลาชื่นชมกันนัก

๓๙๕เราใช้แว่นคือพระธรรมส่องดูร่างกายนี้ ซึ่งว่างเปล่าทั้งภายในและภายนอก เพื่อบรรลุญาณทัสสนะ

๓๙๖ร่างกายของเรานี้ กับซากศพนั้น ก็เหมือนกัน ซากศพนั่นกับร่างกายของเรานี้ ก็เหมือนกัน ร่างกายนี้ ท่อนล่าง ท่อนบน ก็เหมือนกัน ท่อนบน ท่อนล่างก็เหมือนกัน @เชิงอรรถ : @ ปัญญาหยั่งรู้ด้วยการเห็นธรรม คือ บรรลุธรรมจักษุกล่าวคือมรรคญาณ (ขุ.เถร.อ. ๒/๓๙๕/๑๐๓) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๐๗} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๖. ฉักกนิบาต] ๕. มาลุงกยปุตตเถรคาถา

๓๙๗ร่างกายกลางวัน กลางคืน ก็เหมือนกัน กลางคืน กลางวัน ก็เหมือนกัน ในกาลก่อนกับภายหลัง ก็เหมือนกัน ภายหลัง กับกาลก่อนก็เหมือนกัน

๓๙๘อิสรชนผู้เพียบพร้อมด้วยกามสุข ที่เขาบำเรอด้วยดนตรีเครื่องห้า ย่อมไม่ยินดีเช่นนั้น เหมือนกับเราผู้มีจิตแน่วแน่ พิจารณาเห็นธรรมแจ่มแจ้งโดยชอบ