๖. สัปปทาสเถรคาถา

๔๐๕ตั้งแต่เราบวชมาได้ ๒๕ พรรษา ไม่ได้ความสงบใจ แม้เพียงดีดนิ้วมือ

๔๐๖เราไม่ได้เอกัคคตาจิต ถูกกามราคะรบกวน ประคองแขนคร่ำครวญ ไม่ยอมออกจากวิหารโดยคิดว่า @เชิงอรรถ : @ จิตมีอารมณ์เป็นหนึ่ง {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๐๙} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๖. ฉักกนิบาต] ๗. กาติยานเถรคาถา

๔๐๗ชีวิตจะมีประโยชน์อะไรสำหรับเรา เราจะนำศัสตรามา คนอย่างเรา จะบอกลาสิกขาทำไมเล่า ควรตายเสียเถิด

๔๐๘คราวนั้น เราได้ฉวยมีดโกนขึ้นอยู่บนเตียงน้อย ได้จดมีดโกน เพื่อจะเชือดหลอดคอของตน

๔๐๙แต่นั้น โยนิโสมนสิการก็เกิดขึ้นแก่เรา โทษก็ปรากฏ ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

๔๑๐ต่อแต่นั้น จิตของเราก็หลุดพ้น ท่านจงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว