๑๑. นหาตกมุนีเถรคาถา

๔๓๕เธอเมื่ออยู่ในป่าใหญ่ เป็นสถานที่ลำบากหาปัจจัยได้ยาก ถูกโรคลมรบกวน จักทำอย่างไรละ ภิกษุ พระนหาตกมุนีเถระ(ได้กราบทูลว่า)

๔๓๖ข้าพระองค์จะแผ่ปีติสุขอันไพบูลย์ไปทั่วร่างกาย ครอบงำแม้ปัจจัยที่เศร้าหมอง อยู่ในป่าใหญ่

๔๓๗จะเจริญสติปัฏฐาน ๔ อินทรีย์ ๕ พละ ๕ และโพชฌงค์ ๗ อยู่ในป่าใหญ่

๔๓๘พิจารณาเนืองๆ ถึงจิตที่บริสุทธิ์ ซึ่งหลุดพ้นจากกิเลส ไม่ขุ่นมัว จะไม่มีอาสวะอยู่

๔๓๙อาสวะทั้งหมดของข้าพระองค์ที่มีอยู่ทั้งภายในและภายนอก ข้าพระองค์ถอนขึ้นได้ไม่เหลือเลย และจะไม่เกิดขึ้นอีก

๔๔๐ขันธ์ ๕ ข้าพระองค์กำหนดรู้แล้ว ขันธ์เหล่านั้นดำรงอยู่อย่างถูกตัดรากถอนโคนแล้ว ข้าพระองค์ได้บรรลุความสิ้นทุกข์แล้ว บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๑๔}