๖. วังคันตปุตตอุปเสนเถรคาถา

๕๗๗ภิกษุพึงอยู่เสนาสนะอันสงัด ปราศจากเสียงอื้ออึง ที่สัตว์ร้ายอาศัยอยู่ เพราะการหลีกเร้นเป็นเหตุ

๕๗๘พึงเก็บผ้าจากกองขยะ จากป่าช้า และตรอกน้อย ตรอกใหญ่นั้น ทำเป็นผ้านุ่ง ผ้าห่ม แล้วใช้จีวรที่เศร้าหมอง

๕๗๙ภิกษุพึงคุ้มครองทวาร สำรวมระวังทำใจให้เคารพเอื้อเฟื้อแล้ว เที่ยวบิณฑบาตตามลำดับสกุล ตามลำดับตรอก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๓๙} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑๐. ทสกนิบาต] ๗. โคตมเถรคาถา

๕๘๐พึงยินดีด้วยของตามที่ได้ ถึงจะเป็นของเศร้าหมอง และไม่ควรปรารถนารสอย่างอื่นจากรสตามที่ได้มาให้มาก สำหรับผู้ที่ยังติดในรส ใจย่อมไม่ยินดีในฌาน

๕๘๑ภิกษุพึงเป็นผู้มีความปรารถนาน้อย สันโดษ ชอบสงัด เป็นมุนี และไม่อยู่คลุกคลีด้วยคฤหัสถ์และบรรพชิตทั้งสอง

๕๘๒ภิกษุผู้เป็นบัณฑิตควรแสดงตนให้เป็นเหมือนคนโง่และคนใบ้ ไม่ควรพูดมากในท่ามกลางสงฆ์

๕๘๓ท่านไม่พึงว่าร้ายใคร พึงเว้นการกระทบกระทั่ง ควรสำรวมในพระปาติโมกข์ และรู้จักประมาณในการขบฉัน

๕๘๔เป็นผู้ฉลาดในการเกิดขึ้นแห่งจิตที่กำหนดนิมิตไว้ดีแล้ว ประกอบสมถะและวิปัสสนาตามกาลอันสมควรเนืองๆ

๕๘๕ภิกษุผู้เป็นบัณฑิตพึงเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยความเพียรเป็นนิตย์ ประกอบภาวนาทุกเมื่อ หากยังไม่ถึงที่สุดทุกข์ไม่พึงถึงความวางใจ

๕๘๖อาสวะทั้งปวงของภิกษุผู้ปรารถนาความบริสุทธิ์เป็นอยู่อย่างนี้ ย่อมสิ้นไป และท่านก็ย่อมบรรลุนิพพาน