๙. ภัททากุณฑลเกสาเถรีคาถา

๑๐๗เมื่อก่อนเราถอนผม อมขี้ฟัน มีผ้าผืนเดียว เที่ยวไป สำคัญในสิ่งที่ไม่มีโทษว่ามีโทษ และเห็นในสิ่งที่มีโทษว่าไม่มีโทษ

๑๐๘เราจากที่พักกลางวันบนภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลส แวดล้อมด้วยหมู่ภิกษุ

๑๐๙จึงคุกเข่าถวายบังคม ทำอัญชลีเบื้องพระพักตร์ พระองค์ได้ตรัสว่า มาเถิด ภัททา พระดำรัสนั้น ทำให้เราได้อุปสมบทแล้ว

๑๑๐เมื่อก่อน เราบริโภคก้อนข้าวของชาวแว่นแคว้นอย่างเป็นหนี้ จาริกไปทั่วแคว้นอังคะ มคธ วัชชี กาสี และโกศล ตั้งแต่พบพระศาสดา เราบริโภคก้อนข้าวของชาวแว่นแคว้นอย่าง ไม่เป็นหนี้มา ๕๐ ปีแล้ว

๑๑๑ก็อุบาสกที่ได้ถวายจีวรแก่เราผู้ชื่อว่าภัททา ซึ่งพ้นจากกิเลสที่ร้อยรัดทุกอย่าง เป็นคนมีปัญญา ได้ประสบบุญเป็นอันมาก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๕๗๓}