วิภังคสูตร
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
๘๑๕สติปฏฺฐานญฺจ โว ภิกฺขเว เทสิสฺสามิ สติปฏฺฐานภาวนญฺจ สติปฏฺฐานภาวนาคามินิญฺจ ปฏิปทํ ตํ สุณาถ ฯ กตมญฺจ ภิกฺขเว สติปฏฺฐานํ ฯ อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ ฯ เวทนาสุ จิตฺเต ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ ฯ อิทํ วุจฺจติ ภิกฺขเว สติปฏฺฐานํ ฯ
๘๑๖กตมา จ ภิกฺขเว สติปฏฺฐานภาวนา ฯ อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ สมุทยธมฺมานุปสฺสี กายสฺมึ วิหรติ วยธมฺมานุปสฺสี กายสฺมึ วิหรติ สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี กายสฺมึ วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ ฯ สมุทยธมฺมานุปสฺสี เวทนาสุ วิหรติ วยธมฺมานุปสฺสี เวทนาสุ วิหรติ สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี เวทนาสุ วิหรติ ฯ ตถา จิตฺเต ฯ ธมฺเมสุ วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ ฯ อยํ วุจฺจติ ภิกฺขเว สติปฏฺฐานภาวนา ฯ
๘๑๗กตมา จ ภิกฺขเว สติปฏฺฐานภาวนาคามินี ปฏิปทา ฯ อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ฯ เสยฺยถีทํ ฯ สมฺมาทิฏฺฐิ สมฺมาสงฺกปฺโป สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต สมฺมาอาชีโว สมฺมาวายาโม สมฺมาสติ สมฺมาสมาธิ ฯ อยํ วุจฺจติ ภิกฺขเว สติปฏฺฐานภาวนาคามินี ปฏิปทาติ ฯ อนนุสฺสุตวคฺโค จตุตฺโถ ฯ ตสฺสุทฺทานํ อนนุสฺสุตํ วิราโค จ วิรทฺโธ ภาวนา สโต อญฺญํ ฉนฺทํ ปริญฺญาย ภาวนา วิภงฺเคน เต ทสาติ ฯ -----------
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๑๐. วิภังคสูตร ว่าด้วยการจำแนกสติปัฏฐาน
“ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงสติปัฏฐาน การเจริญสติปัฏฐานและ ปฏิปทาที่ให้ถึงการเจริญสติปัฏฐานแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง สติปัฏฐาน เป็นอย่างไร คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ๑. พิจารณาเห็นกายในกายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกได้ ๒. พิจารณาเห็นเวทนาในเวทนาทั้งหลาย ฯลฯ ๓. พิจารณาเห็นจิตในจิต ฯลฯ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๒๖๒}
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๓. สติปัฏฐานสังยุต] ๔. อนนุสสุตวรรค ๑๐. วิภังคสูตร ๔. พิจารณาเห็นธรรมในธรรมทั้งหลายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกได้ นี้เรียกว่า สติปัฏฐาน การเจริญสติปัฏฐาน เป็นอย่างไร คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ๑. พิจารณาเห็นธรรมเป็นเหตุเกิดในกายอยู่ พิจารณาเห็นธรรม เป็นเหตุดับในกายอยู่ พิจารณาเห็นทั้งธรรมเป็นเหตุเกิดทั้งธรรม เป็นเหตุดับในกายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ พึงกำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกได้ ๒. พิจารณาเห็นธรรมเป็นเหตุเกิดในเวทนาทั้งหลายอยู่ พิจารณา เห็นธรรมเป็นเหตุดับในเวทนาทั้งหลายอยู่ พิจารณาเห็นทั้ง ธรรมเป็นเหตุเกิดทั้งธรรมเป็นเหตุดับในเวทนาทั้งหลายอยู่ ฯลฯ ๓. พิจารณาเห็นธรรมเป็นเหตุเกิดในจิต ฯลฯ ๔. พิจารณาเห็นธรรมเป็นเหตุเกิดในธรรมทั้งหลายอยู่ พิจารณา เห็นธรรมเป็นเหตุดับในธรรมทั้งหลายอยู่ พิจารณาเห็นทั้งธรรม เป็นเหตุเกิดทั้งธรรมเป็นเหตุดับในธรรมทั้งหลายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกได้ นี้เรียกว่า การเจริญสติปัฏฐาน ปฏิปทาที่ให้ถึงการเจริญสติปัฏฐาน เป็นอย่างไร คือ อริยมรรคมีองค์ ๘ ได้แก่ ๑. สัมมาทิฏฐิ ๒. สัมมาสังกัปปะ ๓. สัมมาวาจา ๔. สัมมากัมมันตะ ๕. สัมมาอาชีวะ ๖. สัมมาวายามะ ๗. สัมมาสติ ๘. สัมมาสมาธิ นี้เรียกว่า ปฏิปทาที่ให้ถึงการเจริญสติปัฏฐาน” วิภังคสูตรที่ ๑๐ จบ อนนุสสุตวรรคที่ ๔ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๒๖๓}
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๓. สติปัฏฐานสังยุต] ๔. อนนุสสุตวรรค รวมพระสูตรที่มีในวรรค รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. อนนุสสุตสูตร ๒. วิราคสูตร ๓. วิรัทธสูตร ๔. ภาวิตสูตร ๕. สติสูตร ๖. อัญญาสูตร ๗. ฉันทสูตร ๘. ปริญญาตสูตร ๙. ภาวนาสูตร ๑๐. วิภังคสูตร
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๒๖๔}
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
สูตรที่ ๕ ถึง ๑๐ ไม่มีอรรถกถาแก้. -----------------------------------------------------
รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. อนนุสสุตสูตร
๒. วิราคสูตร
๓. วิรัทธสูตร
๔. ภาวนาสูตร
๕. สติสูตร
๖. อัญญสูตร
๗. ฉันทสูตร
๘. ปริญญาสูตร
๙. ภาวนาสูตร
๑๐. วิภังคสูตร -----------------------------------------------------
อรรถกถาที่มีมาก่อนหน้านี้ :- อรรถกถา สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สติปัฏฐานสังยุตต์ อนนุสสุตวรรคที่ ๔ ๔. ภาวนาสูตร