๔. คันโธทกิยเถราปทาน (๑๒๔)

๑๒๖|๑๒๖.๓๕| นิสชฺช ปาสาทวเร วิปสฺสึ อทฺทสํ ชินํ กกุธํ วิลสนฺตํว สพฺพญฺญุตฺตมนาสกํ ฯ |๑๒๖.๓๖| ปาสาทสฺสาวิทูเร จ คจฺฉติ โลกนายโก ปภา นิทฺธาวเต ตสฺส สตรํสิมฺหิ นิพฺพุเต ฯ |๑๒๖.๓๗| คนฺโธทกํ จ ปคฺคยฺห พุทฺธเสฏฺฐํ สโมกิรึ เตน จิตฺตปฺปสาเทน ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ |๑๒๖.๓๘| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ คนฺโธทกโมกิรึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๑๒๖.๓๙| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป สุคนฺโธ นาม ขตฺติโย สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๑๒๖.๔๐| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา คนฺโธทกิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ คนฺโธทกิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ