๔. ปุปผฉทนิยเถราปทาน (๑๓๔)

|๑๓๖.๒๖| สุนนฺโท นาม นาเมน พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู อชฺฌายโก ยาจโยโค วาชเปยฺยํ อยาชยิ ฯ |๑๓๖.๒๗| ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อคฺโค การุณิโก อิสิ ชนตํ อนุกมฺปนฺโต อมฺพเร จงฺกมิ ตทา ฯ |๑๓๖.๒๘| จงฺกมิตฺวาน สมฺพุทฺโธ สพฺพญฺญู โลกนายโก เมตฺตาย อผริ สตฺเต อปฺปมาณํ นิรูปธึ ฯ |๑๓๖.๒๙| วณฺเฏ ฉิตฺวาน ปุปฺผานิ พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู สพฺเพ สิสฺเส สมาเนตฺวา อากาเส อุกฺขิปาปยิ ฯ |๑๓๖.๓๐| ยาวตา นครํ อาสิ ปุปฺผานํ ฉทนํ ตทา พุทฺธสฺส อานุภาเวน สตฺตาหํ น วิคจฺฉถ ฯ |๑๓๖.๓๑| เตเนว สุกฺกมูเลน อนุโภตฺวาน สมฺปทา สพฺพาสเว ปริญฺญาย ติณฺโณ โลเก วิสตฺติกํ ฯ |๑๓๖.๓๒| เอการเส กปฺปสเต ปญฺจตฺตึสาสุ ขตฺติยา อมฺพรํสสนามา เต จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๑๓๖.๓๓| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผฉทนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปุปฺผฉทนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

(เราเป็น) พราหมณ์มีนามชื่อว่าสุนันทะ ผู้รู้จบมนต์ เป็นผู้เล่าเรียน เป็นผู้ควรขอ ได้บูชายัญชื่อวาชเปยยะ ในกาลนั้น พระผู้มีพระภาคพระ นามว่าปทุมุตระผู้ทรงรู้แจ้งโลก ผู้เลิศ เป็นพระฤาษีกอปรด้วยพระกรุณา ทรงเอ็นดูหมู่ชน เสด็จจงกรมอยู่ในอากาศ พระสัพพัญญูสัมพุทธเจ้าผู้ เป็นนายกของโลก เสด็จจงกรมแล้ว ทรงแผ่เมตตาไปในบรรดาสัตว์หา ประมาณมิได้ ไม่มีอุปธิ พราหมณ์ผู้รู้จบมนต์เด็ดดอกไม้ที่ขั้วแล้ว ประชุม ศิษย์ทั้งหมด ให้ศิษย์ช่วยกันโยนดอกไม้ขึ้นไปในอากาศ ในกาลนั้น หลังคาดอกไม้ได้มีตลอดทั่วพระนครไม่หายไป (คงมีอยู่) ตลอด ๗ วัน ด้วยพุทธานุภาพ ด้วยกุศลมูลนั้น พราหมณ์ผู้รู้จบมนต์ได้เสวยสมบัติแล้ว กำหนดรู้อาสวะทั้งปวง ข้ามโลก ๓ และตัณหาได้แล้ว ในกัลปที่ ๑๑๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ ๓๔ พระองค์ มีพระนาม เหมือนกันว่าอัมพรังสะ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปุปผฉทนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ปุปผฉทนิยเถราปทาน.