๙. สรณาคมนิยเถราปทาน (๓๕๙)

|๓๖๑.๓๔| อารุหิมฺหา ตทา นาวํ ภิกฺขุ จาชีวโก จหํ นาวาย ภิชฺชมานาย ภิกฺขุ เม สรณํ อทา ฯ |๓๖๑.๓๕| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยญฺจ เม สรณํ อทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สรณาคมเน ผลํ ฯ |๓๖๑.๓๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สรณาคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สรณาคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ในกาลนั้น พระภิกษุและเราผู้เป็นอาชีวกขึ้นเรือไปด้วยกัน เมื่อเรือกำลัง จะแตก พระภิกษุได้ให้สรณะแก่เรา ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ พระภิกษุ ได้ให้สรณะแก่เรา ด้วยสรณะนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นเพราะการ ถึงสรณะ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระสรณาคมนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ สรณาคมนิยเถราปทาน.