๕. วิฬาลิทายกเถราปทาน (๒๖๕)

|๒๖๗.๑๘| หิมวนฺตสฺส อวิทูเร โรมโส นาม ปพฺพโต ตมฺหิ ปพฺพตปาทมฺหิ สมโณ ภาวิตินฺทฺริโย ฯ |๒๖๗.๑๙| วิฬาลิโย คเหตฺวาน สมณสฺส อทาสหํ อนุโมทิ มหาวีโร สยมฺภู อปราชิโต ฯ |๒๖๗.๒๐| วิฬาลิ เต มม ทินฺนา วิปฺปสนฺเนน เจตสา ภเว นิพฺพตฺตมานมฺหิ ผลํ นิพฺพตฺตตํ ตว ฯ |๒๖๗.๒๑| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ วิฬาลิมทาสหํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วิฬาลิยา อิทํ ผลํ ฯ |๒๖๗.๒๒| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา วิฬาลิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ วิฬาลิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

มีภูเขาชื่อโรมสะ อยู่ในที่ไม่ไกลต่อภูเขาหิมวันต์ พระสมณเจ้าผู้มีอินทรีย์ อันอบรมแล้ว อยู่ที่เชิงเขานั้น เราได้ถือเอามันมือเสือไปถวายแด่พระ สมณเจ้า พระสยัมภูมหาวีรเจ้าผู้ไม่แพ้อะไรๆ ตรัสอนุโมทนาว่า ท่านมีใจ ผ่องใส ถวายมันมือเสือแก่เรา ผลจะบังเกิดแก่ท่านในภพที่ท่านเกิด ใน กัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายมันมือเสือใด ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จัก ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายมันมือเสือ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระ พุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระวิฬาลิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ วิฬาลิทายกเถราปทาน.