๙. ปุณฑรีกเถราปทาน (๒๗๙)

|๒๘๑.๓๕| โรมโส นาม นาเมน สยมฺภู สปฺปโภ ตทา ปุณฺฑรีกํ มยา ทินฺนํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา ฯ |๒๘๑.๓๖| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปุณฺฑรีกมททึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุณฺฑรีกสฺสิทํ ผลํ ฯ |๒๘๑.๓๗| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุณฺฑรีโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปุณฺฑรีกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ในกาลนั้น พระสยัมภูผู้มีรัศมี มีนามว่าโรมสะ เรามีจิตผ่องใส ได้ถวาย ดอกบัวขาวแด่ท่าน ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายดอกบัวขาวใน กาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายดอก บัวขาว คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปุณฑรีกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ปุณฑรีกเถราปทาน.