๗. เอกทีปิยเถราปทาน (๑๗๗)

|๑๗๙.๓๐| ปทุมุตฺตรสฺส มุนิโน สลเฬ โพธิมุตฺตเม ปสนฺนจิตฺโต สุมโน เอกทีปํ อทาสหํ ฯ |๑๗๙.๓๑| ภเว นิพฺพตฺตมานมฺหิ นิพฺพตฺเต ปุญฺญสญฺจเย ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทีปทานสฺสิทํ ผลํ ฯ |๑๗๙.๓๒| โสฬเส กปฺปสหสฺเส อิโต เต จตุโร ชนา จนฺทาภา นาม นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๑๗๙.๓๓| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกทีปิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ เอกทีปิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ นวมํ ภาณวารํ ฯ

เรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้ถวายประทีปดวงหนึ่งไว้ที่ไม้สนอันเป็น โพธิพฤกษ์อันอุดม ของพระมุนีพระนามว่าปทุมุตระ ในภพที่เกิด เมื่อ การสั่งสมบุญเกิดแล้ว เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายประทีป ในกัลปที่ ๑๖๐๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ ทรง พระนามว่าจันทาภา มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระเอกทีปิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ เอกทีปิยเถราปทาน.