๑๐. ตรณิยเถราปทาน (๒๗๐)

๒๗๒|๒๗๒.๓๙| สุวณฺณวณฺโณ สมฺพุทฺโธ วิปสฺสี นาม นายโก นทีตีเร ฐิโต สตฺถา ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขโต ฯ |๒๗๒.๔๐| นาวา น วิชฺชเต ตตฺถ สนฺตารณี มหณฺณเว นทิยา อภินิกฺขมฺม ตาเรสึ โลกนายกํ ฯ |๒๗๒.๔๑| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ตาเรสึ นรุตฺตมํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ตารณาย อิทํ ผลํ ฯ |๒๗๒.๔๒| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตรณิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ตรณิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ อุทฺทานํ อุกฺเขปี เตลจนฺที จ ทีปโท จ วิฬาลิโท มจฺโฉ ชโว สลฬโท รกฺขโส ตรโณ ทส คาถาโย เจตฺถ สงฺขาตา ตาฬีสเมกเมว จ ฯ ปทุมุกฺเขปวคฺโค สตฺตวีโส ฯ ---------