๕. โอปวุยหเถราปทาน (๕๕)

|๕๗.๓๓| ปทุมุตฺตรพุทฺธสฺส อาชานียํ อทาสหํ นิยฺยาเทตฺวาน สมฺพุทฺเธ อคมาสึ สกํ ฆรํ ฯ |๕๗.๓๔| เทวิโล นาม นาเมน สตฺถุโน อคฺคสาวโก วรธมฺมสฺส ทายาโท อาคญฺฉิ มม สนฺติกํ ฯ |๕๗.๓๕| สพฺพตฺถหาโร ภควา อาชาเนยฺโย น กมฺปติ ตว สงฺกปฺปมญฺญาย อธิวาเสสิ จกฺขุมา ฯ |๕๗.๓๖| อคฺฆาเปตฺวา วาตชวํ สินฺธวํ สีฆวาหนํ ปทุมุตฺตรพุทฺธสฺส ขมนียํ อทาสหํ ฯ |๕๗.๓๗| ยํ ยํ โยนูปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ อาชานียา วาตชวา วิตฺติ นิพฺพตฺตเร มม ฯ |๕๗.๓๘| ลาภา เตสํ สุลทฺธํ วา เย ลภนฺตุปสมฺปทํ ปุนปฺปยิรุปาเสยฺยํ พุทฺโธ โลเก สเจ ภเว ฯ |๕๗.๓๙| อฏฺฐวีสติกฺขตฺตาหํ ราชา อาสึ มหพฺพโล จาตุรนฺโต วิชิตาวี ชมฺพูทีปสฺส อิสฺสโร ฯ |๕๗.๔๐| อิมํ ปจฺฉิมกํ มยฺหํ จริโม วตฺตเต ภโว ปตฺโตมฺหิ อจลํ ฐานํ หิตฺวา ชยปราชยํ ฯ |๕๗.๔๑| จตุตฺตึเส สหสฺสมฺหิ มหาเตโชสิ ขตฺติโย สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๕๗.๔๒| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โอปวุโยฺห เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ โอปวุยฺหตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราได้ถวายม้าอาชาไนย แด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ ครั้นมอบ ถวายในพระพุทธเจ้าแล้ว ได้กลับไปเรือนของตน พระอัครสาวกของ พระศาสดามีนามชื่อว่าเทวิล ผู้เป็นทายาทแห่งธรรมอันประเสริฐ ได้มา สู่สำนักของเรา (กล่าวว่า) พระผู้มีพระภาคผู้นำประโยชน์ทั้งปวง ม้า อาชาไนยไม่ควร พระองค์ผู้มีจักษุทรงทราบความดำริของท่าน จึงทรงรับ ไว้ เราจึงตีราคาม้าสินธพซึ่งมีกำลังวิ่งเร็วดังลม เป็นพาหนะเร็ว แล้ว ได้ถวายของที่ควรแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ เราเข้าถึงกำเนิด ใดๆ คือ ความเป็นเทวดาหรือมนุษย์ ม้าอาชาไนยอันมีกำลังวิ่งเร็วดัง ลม เป็นที่ยินดี ย่อมเกิดแก่เรา (เราดำริว่า) ชนเหล่าใดได้อุปสมบท ชนเหล่านั้นได้ดีแล้วหนอ เราพึงเข้าไปเฝ้าบ่อยๆ ถ้าพระพุทธเจ้ามีใน โลก เราได้เป็นพระราชาผู้มีพลมาก ครอบครองแผ่นดินมีสมุทร ๔ เป็น ที่สุด เป็นใหญ่แห่งชนชาวชมพูทวีป ๒๘ ครั้ง ภพที่สุดย่อมเป็นไปแก่ เรา นี้เป็นครั้งหลังสุด เราละความชนะและความแพ้แล้ว ได้ถึงฐานะอัน ไม่หวั่นไหว ในกัลปที่ ๓๕๐๐ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นกษัตริย์มีเดช มาก ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระ- พุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระโอปวุยหเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ โอปวุยหเถราปทาน