๗. มหาปัญญวรรค
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
มหาปญฺญวคฺโค สตฺตโม
๑๖๔๑มหาปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๔๒ปุถุปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๔๓วิปุลปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๔๔คมฺภีรปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๔๕อปฺปมตฺตปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๔๖ภูริปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๔๗ปญฺญาพาหุลฺลาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๔๘สีฆปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๔๙ลหุปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๕๐หาสปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๕๑ชวนปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๕๒ติกฺขปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ
๑๖๕๓นิพฺเพธิกปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ กตเม จตฺตาโร ฯ สปฺปุริสสํเสโว สทฺธมฺมสฺสวนํ โยนิโสมนสิกาโร ธมฺมานุธมฺมปฏิปตฺติ ฯ อิเม โข ภิกฺขเว จตฺตาโร ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา นิพฺเพธิกปญฺญตาย สํวตฺตนฺตีติ ฯ มหาปญฺญวคฺโค สตฺตโม ฯ ตสฺสุทฺทานํ มหาปุถุวิปุลคมฺภีรํ อปฺปมตฺตภูริพาหุล สีฆลหุหาสชวน- ติกฺขนิพฺเพธิกาย จาติ ฯ โสตาปตฺติสํยุตฺตํ สมตฺตํ ฯ ---------
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · จับคู่ตามตำแหน่ง · เล่มนี้ทั้งสองฉบับแบ่งเรื่องเท่ากัน จึงเทียบตามลำดับได้ · ชื่อเรื่องไม่ตรงกัน จึงยังไม่ได้ยืนยันว่าเป็นเรื่องเดียวกัน
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๑๑. โสตาปัตติสังยุต] ๗. มหาปัญญวรรค ๓. วิปุลปัญญาสูตร ๗. มหาปัญญวรรค หมวดว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญามาก ๑. มหาปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญามาก
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้ที่บุคคลเจริญ ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญามาก ธรรม ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. สัปปุริสสังเสวะ ๒. สัทธัมมัสสวนะ ๓. โยนิโสมนสิการ ๔. ธัมมานุธัมมปฏิปัตติ ภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้ที่บุคคลเจริญ ทำให้มากแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญามาก” มหาปัญญาสูตรที่ ๑ จบ ๒. ปุถุปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาแน่น
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาแน่น”ปุถุปัญญาสูตรที่ ๒ จบ ๓. วิปุลปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาไพบูลย์
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาไพบูลย์” วิปุลปัญญาสูตรที่ ๓ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๕๗๙}
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๑๑. โสตาปัตติสังยุต] ๗. มหาปัญญวรรค ๘. สีฆปัญญาสูตร ๔. คัมภีรปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาลึกซึ้ง
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาลึกซึ้ง”คัมภีรปัญญาสูตรที่ ๔ จบ ๕. อัปปมัตตปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาหาประมาณมิได้
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาหาประมาณมิได้”อัปปมัตตปัญญาสูตรที่ ๕ จบ ๖. ภูริปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาดุจแผ่นดิน
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาดุจแผ่นดิน”ภูริปัญญาสูตรที่ ๖ จบ ๗. ปัญญาพาหุลสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาหลากหลาย
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาหลากหลาย”ปัญญาพาหุลสูตรที่ ๗ จบ ๘. สีฆปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาเร็ว
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาเร็ว” สีฆปัญญาสูตรที่ ๘ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๕๘๐}
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๑๑. โสตาปัตติสังยุต] ๗. มหาปัญญวรรค ๑๓. นิพเพธิกปัญญาสูตร ๙. ลหุปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาฉับพลัน
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาฉับพลัน”ลหุปัญญาสูตรที่ ๙ จบ ๑๐. หาสปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาร่าเริง
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาร่าเริง”หาสปัญญาสูตรที่ ๑๐ จบ ๑๑. ชวนปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาแล่นไป
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาแล่นไป”ชวนปัญญาสูตรที่ ๑๑ จบ ๑๒. ติกขปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญากล้า
... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญากล้า”ติกขปัญญาสูตรที่ ๑๒ จบ ๑๓. นิพเพธิกปัญญาสูตร ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความมีปัญญาชำแรกกิเลส
“ภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้ที่บุคคลเจริญ ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาชำแรกกิเลส
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๕๘๑}
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค [๑๑. โสตาปัตติสังยุต] ๗. มหาปัญญวรรค รวมพระสูตรที่มีในวรรค ธรรม ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. สัปปุริสสังเสวะ ๒. สัทธัมมัสสวนะ ๓. โยนิโสมนสิการ ๔. ธัมมานุธัมมปฏิปัตติ ภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้ที่บุคคลเจริญ ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาชำแรกกิเลส” นิพเพธิกปัญญาสูตรที่ ๑๓ จบ มหาปัญญวรรคที่ ๗ จบ รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. มหาปัญญาสูตร ๒. ปุถุปัญญาสูตร ๓. วิปุลปัญญาสูตร ๔. คัมภีรปัญญาสูตร ๕. อัปปมัตตปัญญาสูตร ๖. ภูริปัญญาสูตร ๗. ปัญญาพาหุลสูตร ๘. สีฆปัญญาสูตร ๙. ลหุปัญญาสูตร ๑๐. หาสปัญญาสูตร ๑๑. ชวนปัญญาสูตร ๑๒. ติกขปัญญาสูตร ๑๓. นิพเพธิกปัญญาสูตร โสตาปัตติสังยุตที่ ๑๑ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๙ หน้า : ๕๘๒}
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
มหาปัญญวรรควรรณนาที่ ๗
พึงทราบอธิบายในมหาปัญญวรรคที่ ๗.
พึงทราบเนื้อความในทุกบท ตามนัยที่กล่าวในปฏิสัมภิทา โดยนัยเป็นต้นว่า ชื่อว่าผู้มีปัญญามาก เพราะอรรถว่ากำหนดเอาในเนื้อความมาก ในบทเป็นต้นว่า ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญามาก ดังนี้นั่นเทียว.
คำที่เหลือในทุกๆ บทตื้นทั้งนั้นแล.
____________________________
ขุ. ปฏิ. เล่ม ๓๑/ข้อ ๖๖๕
จบมหาปัญญวรรควรรณนาที่ ๗ จบโสตาปัตติสังยุตที่ ๑๑ -----------------------------------------------------