๕. อันตชาดก

อุสภสฺเสว เต ขนฺโธ สีหสฺเสว วิชมฺภิตํ มิคราช นโม ตยตฺถุ อปิ กิญฺจิ ลภามเส ฯ

ข้าแต่พระยาเนื้อ ร่างกายของท่านเหมือนของโคอุสุภราช ความองอาจ ของท่านเหมือนของสีหราช ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่ท่าน ทำอย่างไร ข้าพเจ้าจึงจักได้อาหารสักหน่อย?

กุลปุตฺโต ปชานาติ กุลปุตฺตํ ปสํสิตุํ มยูรคีวสงฺกาส อิโต ปริยาหิ วายส ฯ

กุลบุตรย่อมรู้จักสรรเสริญกุลบุตร ดูกรกาผู้มีสร้อยคองามดุจนกยูง เชิญท่านลงจากต้นละหุ่งมากินเนื้อให้สบายเถิด.

มิคานํ โกฏฺฐโก อนฺโต ปกฺขีนํ ปน วายโส เอรณฺโฑ อนฺโต รุกฺขานํ ตโย อนฺตา สมาคตาติ ฯ อนฺตชาตกํ ปญฺจมํ ฯ ---------

บรรดามฤคชาติทั้งหลาย สุนัขจิ้งจอกเป็นเลวที่สุด บรรดาปักษีทั้งหลาย กาเป็นเลวที่สุด บรรดารุกขชาติทั้งหลาย ต้นละหุ่งเป็นเลวที่สุด ที่สุด ๓ ประเภทมารวมกันเอง. จบ อันตชาดกที่ ๕.