๘. วิฆาสาทชาดก

สุสุขํ วต ชีวนฺติ เย ชนา วิฆาสาทิโน ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปาสํสา สมฺปราเย จ สุคฺคติ ฯ

ชนเหล่าใด บริโภคอาหารที่เป็นเดน ชนเหล่านั้น ย่อมเป็นอยู่ สบายดีหนอ เป็นผู้ได้รับความสรรเสริญในปัจจุบัน และมีสุคติใน โลกหน้า.

สุกสฺส ภาสมานสฺส น นิสาเมถ ปณฺฑิตา อิทํ สุณาถ โสทริยา อเมฺหวายํ ปสํสติ ฯ

เมื่อนกแขกเต้าพูดอยู่ ท่านทั้งหลายผู้เป็นบัณฑิต ไม่ได้ฟังท่านทั้งหลาย ผู้ร่วมอุทรกันมา จงฟังคำของนกนั้น นกแขกเต้าตัวนี้กำลังสรรเสริญ พวกเราอยู่เป็นแน่.

นาหํ ตุเมฺห ปสํสามิ กุณปาทา สุณาถ เม อุจฺฉิฏฺฐโภชิโน ตุเมฺห น ตุเมฺห วิฆาสาทิโน

ข้าพเจ้าไม่ได้สรรเสริญท่านทั้งหลาย ดูกรท่านทั้งหลาย ผู้กินซากศพ ท่านทั้งหลายจงฟังข้าพเจ้า ท่านทั้งหลายกินของเดนทิ้ง ไม่ใช่ผู้กิน เดนเหลือ.

สตฺตวสฺสา ปพฺพชิตา มชฺฌรญฺเญ สิขณฺฑิโน วิฆาเสเนว ยาเปนฺตา มยํ เจ โภโต คารยฺหา เก นุ โภโต ปสํสิยา ฯ

เราออกบวช กระหมวดมวยผม เลี้ยงชีพด้วยของเป็นเดนเหลืออยู่ กลางป่า ตลอด ๗ ปี ผิว่า ท่านผู้เจริญ พึงติเตียนเราทั้งหลาย ก็ใคร เล่าที่ท่านผู้เจริญจะพึงสรรเสริญ?

ตุเมฺห สีหานํ พฺยคฺฆานํ วาฬานญฺจาวสิฏฺฐกํ อุจฺฉิฏฺเฐเนว ยาเปนฺตา มญฺญิโวฺห วิฆาสาทิโน ฯ

ท่านทั้งหลายเลี้ยงชีพด้วยของเป็นเดนทิ้ง ของราชสีห์ เสือและเนื้อ ทั้งหลาย ยังสำคัญว่า เป็นผู้กินเดนเหลือ.

เย พฺราหฺมณสฺส สมณสฺส อญฺญสฺส จ วณิพฺพิโน ทตฺวาวเสสํ ภุญฺชนฺติ เต ชนา วิฆาสาทิโนติ ฯ วิฆาสาทชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ ---------

ชนเหล่าใด บริโภคอาหารซึ่งเหลือจากที่เขาให้แก่สมณะ พราหมณ์ และ วณิพกอื่น ชนเหล่านั้นชื่อว่า เป็นคนกินเดนเหลือ. จบ วิฆาสาทชาดกที่ ๘.