๖. พรหาฉัตตชาดก

ติณํ ติณนฺติ ลปสิ โก นุ เต ติณมาหริ กินฺนุ เต ติณกิจฺจตฺถิ ติณเมว ปภาสติ ฯ

พระองค์ตรัสเพ้ออยู่ว่า หญ้าๆ ใครหนอ นำเอาหญ้ามาถวายพระองค์ พระองค์มีกิจด้วยหญ้าหรือหนอ พระองค์จึงตรัสถึงแต่หญ้าเท่านั้น?

อิธาคมา พฺรหฺมจารี พฺรหาฉตฺโต พหุสฺสุโต โส เม สพฺพํ สมาทาย ติณํ นิกฺขิปฺป คจฺฉติ ฯ

ฉัตตฤาษีผู้มีร่างกายสูงใหญ่ เป็นพรหมจารี เป็นพหูสูต มาอยู่ ณ ที่นี้ เขาลักเอาทรัพย์ของเราจนหมดสิ้นแล้ว ยังใส่หญ้าไว้ในตุ่มแล้วหนีไป.

เอเวตํ โหติ กตฺตพฺพํ อปฺเปน พหุมิจฺฉตา สพฺพํ สกสฺส อาทานํ อนาทานํ ติณสฺส จ ติณสฺส จาฏีสุ คโต ตตฺถ กา ปริเทวนา ฯ

การถือเอาทรัพย์ของตนไปหมด และการไม่ถือเอาหญ้า เป็นกิจที่ผู้ ปรารถนาของน้อยแลกเอาของมาก พึงกระทำอย่างนั้น ฉัตตฤาษีใส่หญ้า ไว้ในตุ่มหนีไปแล้ว การปริเวทนาเพราะเรื่องนั้น จะมีประโยชน์อะไร.

สีลวนฺโต น กุพฺพนฺติ พาโล สีลานิ กุพฺพติ อนิจฺจสีลํ ทุสฺสีลฺยํ กึ ปณฺฑิจฺจํ กริสฺสตีติ ฯ พฺรหาฉตฺตชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ ---------

ผู้มีศีลทั้งหลาย ย่อมไม่ทำอย่างนั้น คนพาล ย่อมกระทำอนาจารอย่างนี้ ความเป็นบัณฑิตจักทำคนทุศีล มีศีลไม่ยั่งยืน ให้เป็นคนอย่างไร? จบ พรหาฉัตตชาดกที่ ๖.