๖. กักการุชาดก

กาเยน โย นาวหเร วาจาย น มุสา ภเณ ยโส ลทฺธา น มชฺเชยฺย สเว กกฺการุมรหติ ฯ

ผู้ใด ไม่ลักสิ่งของด้วยกาย ไม่พูดเท็จด้วยวาจา ได้รับยศแล้วไม่พึง มัวเมา ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์.

ธมฺเมน วิตฺตเมเสยฺย น นิกตฺยา ธนํ หเร โภเค ลทฺธา น มชฺเชยฺย สเว กกฺการุมรหติ ฯ

ผู้ใด แสวงหาทรัพย์มาได้โดยชอบธรรม ไม่ล่อลวงเอาทรัพย์เขามา ได้ โภคทรัพย์แล้วก็ไม่มัวเมา ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์.

ยสฺส จิตฺตํ อหาลิทฺทํ สทฺธา จ อวิราคินี เอโก สาทุํ น ภุญฺเชยฺย สเว กกฺการุมรหติ ฯ

ผู้ใด มีจิตไม่จืดจางเร็ว และมีศรัทธาไม่คลายง่ายๆ ไม่บริโภคของดีๆ แต่ผู้เดียว ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์.

สมฺมุขา วา ติโรกฺขา วา โย สนฺเต น ปริภาสติ ยถาวาที ตถาการี สเว กกฺการุมรหตีติ ฯ กกฺการุชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ --------- ๗ กากาติชาตกํ

ผู้ใด ไม่บริภาษสัตบุรุษ ทั้งต่อหน้า หรือลับหลัง พูดอย่างใด ทำอย่าง นั้น ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์. จบ กักการุชาดกที่ ๖.