๒. สิคาลชาดก

อสเมกฺขิตกมฺมนฺตํ ตุริตาภินิปาตินํ ตานิ กมฺมานิ ตปฺเปนฺติ อุณฺหํ วชฺโฌหิตํ มุเข ฯ

การงานเหล่านั้น ย่อมเผาบุคคลผู้มีการงานอันไม่ได้พิจารณาแล้ว รีบร้อน จะทำให้สำเร็จ เหมือนกับของร้อนที่บุคคลไม่พิจารณาก่อนแล้ว ใส่เข้า ไปในปาก ฉะนั้น.

สีโห จ สีหนาเทน ททฺทรํ อภินาทยิ สุตฺวา สีหสฺส นิคฺโฆสํ สิคาโล ททฺทเร วสํ ภีโต สนฺตาสมาปาทิ หทยญฺจสฺส อปฺผลีติ ฯ สิคาลชาตกํ ทุติยํ ฯ

อนึ่ง ราชสีห์ได้แผดสีหนาทที่ภูเขาเงิน สุนัขจิ้งจอกอยู่ในภูเขาเงิน ได้ฟังราชสีห์แผดเสียงก็กลัวตาย หวาดกลัว หัวใจแตกตาย. จบ สิคาลชาดกที่ ๒.