๒. ติลมุฏฐิชาดก

อชฺชาปิ เม ตํ มนสิ ยํ มํ ตฺวํ ติลมุฏฺฐิยา พาหายํ มํ คเหตฺวาน ลฏฺฐิยา อนุตาลยิ ฯ

การที่ท่านให้จับแขนเราไว้แล้วเฆี่ยนตีด้วยซีกไม้ไผ่ เพราะเหตุเมล็ดงา กำมือหนึ่งนั้น ยังฝังอยู่ในใจของเราจนทุกวันนี้.

นนุ ชีวิเต น รมสิ เยนาสิ พฺราหฺมณาคโต ยํ มํ พาหา คเหตฺวาน ติกฺขตฺตุํ อนุตาลยิ ฯ

ดูกรพราหมณ์ ชะรอยท่านจะไม่ยินดีในชีวิตของตนแล้วสินะ จึงได้มา จับแขนแล้วเฆี่ยนตีเราถึง ๓ ครั้ง วันนี้ ท่านจะได้เสวยผลของกรรมนั้น.

อริโย อนริยํ กุพฺพํ โย ทณฺเฑน นิเสธติ สาสนํ ตํ น ตํ เวรํ อิติ นํ ปณฺฑิตา วิทูติ ฯ ติลมุฏฺฐิชาตกํ ทุติยํ ฯ

อารยชนใด ย่อมข่มขี่คนที่ไม่ใช่อารยชน ผู้ทำกรรมชั่ว ด้วยอาชญา กรรม ของอารยชนนั้น เป็นการสั่งสอน หาใช่เป็นเวรไม่ บัณฑิตทั้งหลาย รู้ชัด ข้อนั้นอย่างนี้แล. จบ ติลมุฏฐิชาดกที่ ๒.