๔. ชัมพุขาทกชาดก

โกยํ พินฺทุสฺสโร วคฺคุ สรวนฺตานมุตฺตโม อจฺจุโต ชมฺพุสาขาย โมรจฺฉาโปว กุชฺชติ ฯ

ใครนี่ มีเสียงอันไพเราะเพราะพริ้ง อุดมกว่าสัตว์ผู้ที่มีเสียงเพราะทั้งหลาย จับอยู่ที่กิ่งชมพู่ ส่งเสียงร้องไพเราะดุจลูกนกยูง ฉะนั้น.

กุลปุตฺโต ปชานาติ กุลปุตฺตํ ปสํสิตุํ พฺยคฺฆจฺฉาปสทิสวณฺณ ภุญฺช สมฺม ททามิ เต ฯ

กุลบุตรย่อมรู้จักสรรเสริญกุลบุตร ดูกรสหายผู้มีผิวพรรณคล้ายกับลูก- เสือโคร่ง เชิญท่านบริโภคเถิด เรายอมให้แก่ท่าน.

จิรสฺสํ วต ปสฺสามิ มุสาวาที สมาคเต วนฺตาทํ กุณปาทญฺจ อญฺญมญฺญํ ปสํสเกติ ฯ ชมฺพูขาทกชาตกํ จตุตฺถํ ฯ ---------

ดูกรบุคคลผู้สรรเสริญกันและกัน เราได้เห็นคนพูดมุสา คือ กาผู้เคี้ยว กินของที่คนอื่นคายแล้ว และสุนัขจิ้งจอกผู้กินซากศพ มาประชุมกัน นานมาแล้ว. จบ ชัมพุขาทกชาดกที่ ๔.