๒. สิริกาฬกัณณิชาดก

อิตฺถี สิยา รูปวตี สา จ สีลวตี สิยา ปุริโส ตํ น อิจฺเฉยฺย สทฺทหาสิ มโหสธ ฯ

หญิงที่มีรูปงาม ทั้งมีศีลาจารวัตร บุรุษไม่พึงปรารถนาหญิงนั้น ท่านเชื่อ ไหม มโหสถ?

สทฺทหามิ มหาราช ปุริโส ทุพฺภโค สิยา สิรี จ กาฬกณฺณี จ น สเมนฺติ กุทาจนนฺติ ฯ สิริกาฬกณฺณิชาตกํ ทุติยํ ฯ ---------

ข้าแต่มหาราชะ ข้าพระบาทเชื่อ บุรุษคงเป็นคนต่ำต้อย สิริกับกาฬกรรณี ย่อมไม่สมกันเลยไม่ว่าในกาลไหนๆ. จบ สิริกาฬกัณณิชาดกที่ ๒.