๖. โกสิยชาดก

กาเล นิกฺขมนา สาธุ นากาเล สาธุ นิกฺขโม อกาเลน หิ นิกฺขมฺม เอกกมฺปิ พหุชฺชโน น กิญฺจิ อตฺถํ ชาเตติ ธงฺกเสนาว โกสิยํ ฯ

การออกไปในเวลาอันสมควร เป็นความดี การออกไปในเวลาอันไม่ สมควร ไม่ดี เพราะว่า คนผู้ออกไปโดยเวลาไม่สมควร ย่อมไม่ยัง ประโยชน์อะไรให้เกิดได้ คนที่เป็นศัตรูเป็นอันมาก ย่อมทำอันตรายคน ผู้ออกไปแต่ผู้เดียวในเวลาอันไม่สมควรได้ เหมือนฝูงการุมจิกนกเค้า ฉะนั้น.

ธีโร วิธิวิธานญฺญู ปเรสํ วิวรานุคู สพฺพามิตฺเต วสีกตฺวา โกสิโยว สุขี สิยาติ ฯ โกสิยชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ ---------

นักปราชญ์รู้จักวิธีการต่างๆ เข้าใจช่องทางของคนเหล่าอื่น ทำพวกศัตรู ทั้งมวลให้อยู่ในอำนาจได้แล้ว พึงอยู่เป็นสุขเหมือนนกเค้าผู้ฉลาด ฉะนั้น. จบ โกสิยชาดกที่ ๖.