๗. โรมชาดก

วสฺสานิ ปญฺญาส สมาธิกานิ วาสิมฺหิ เสลสฺส คุหาย โรมก อสงฺกมานา อภินิพฺพุตจิตฺตา หตฺถตฺถมายนฺติ มมณฺฑชา ปุเร ฯ

ดูกรปักษีผู้มีขนปีก เมื่อเรามาอยู่ในถ้ำแห่งภูเขานี้กว่า ๕๐ ปี นกพิราบ ทั้งหลายก็มิได้รังเกียจ เป็นผู้มีจิตเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง ย่อมพากันมาสู่ บ่วงมือของเรา ในกาลก่อน.

เตทานิ วงฺกงฺค กิมตฺถมุสฺสุกฺกา ภชนฺติ อญฺญํ คิริกนฺทรํ ทิชา นนุ น มญฺญนฺติ มมํ ยถา ปุเร จิรมฺปวุฏฺฐา อถวา น เต อิเม ฯ

ดูกรท่านผู้มีอวัยวะคด บัดนี้ นกพิราบเหล่านั้น คงจะเห็นเหตุอะไร กระมัง จึงใคร่จะพากันไปเสพอาศัยซอกภูเขาอื่น นกเหล่านี้ ครั้งก่อน ย่อมสำคัญเราอย่างไร บัดนี้ ย่อมไม่สำคัญเราอย่างนั้นหรือ หรือนก เหล่านี้ พลัดพรากไปนานแล้ว จำเราไม่ได้ หรือว่าเป็นนกใหม่จึงไม่เข้า ใกล้เรา?

ชานาม ตํ น มยํ สมฺมุฬฺหา เสฺวว ตฺวํ เต มยมสฺม นญฺเญ จิตฺตญฺจ เต อสฺมิ ชเน ปทุฏฺฐํ อาชีวก เตน ตํ อุตฺตสามาติ ฯ โรมชาตกํ สตฺตมํ ฯ ---------

พวกเราเป็นผู้ไม่หลงใหล รู้อยู่ว่า ท่านก็คือท่านนั่นแหละ พวกเราเหล่า นั้นก็ไม่ใช่นกอื่น ก็แต่ว่า จิตของท่านเป็นจิตประทุษร้ายในชนนี้ ดูกร อาชีวก เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงหวาดกลัวท่าน. จบ โรมชาดกที่ ๗.