๒. วัชชีปุตตกเถรถาคา

|๑๙๙.๖๒| ๒ เอกกา มยํ อรญฺเญ วิหราม อปวิทฺธํว วนสฺมึ ทารุกํ ตสฺส เม พหุกา ปิหยนฺติ เนรยิกา วิย สคฺคคามินนฺติ ฯ วชฺชิปุตฺตโก เถโร ฯ

เราอยู่ในป่าแต่ผู้เดียว เหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ชนเป็นอันมาก พากันรักใคร่ต่อเรา เหมือนสัตว์นรกพากันรักใคร่ต่อบุคคลผู้ไปสู่สวรรค์ ฉะนั้น.