๒. โชติทาสเถรคาถา

|๒๖๙.๑๔๓| ๒ เย โข เต เวฆมิสฺเสน นานตฺเถน จ กมฺมุนา มนุสฺเส อุปรุนฺธนฺติ ผรุสุปกฺกมา ชนา เตปิ ตเถว กีรนฺติ น หิ กมฺมํ ปนสฺสติ ฯ |๒๖๙.๑๔๔| ยํ กโรติ นโร กมฺมํ กลฺยาณํ ยทิ ปาปกํ ตสฺส ตสฺเสว ทายาโท ยํ ยํ กมฺมํ ปกุพฺพตีติ ฯ โชติทาโส เถโร ฯ

ชนเหล่าใดแลพยายามในทางร้ายกาจ ย่อมเบียดเบียนมนุษย์ทั้งหลาย ด้วยการกระทำอันเจือด้วยความผลุนผลันก็ดี ด้วยการกระทำมีความ ประสงค์ต่างๆ ก็ดี ชนเหล่านั้นกระทำทุกข์ให้แก่ผู้อื่น ฉันใด แม้ผู้อื่น ก็ย่อมทำทุกข์ให้แก่ตน ฉันนั้น เพราะนรชนทำกรรมใดไว้ดีหรือชั่วก็ตาม ย่อมเป็นผู้รับผลแห่งกรรมที่ตนทำไว้นั้นโดยแท้.