๑๒. อุตตรปาลเถรคาถา

|๓๑๘.๒๕๒| ๑๒ ปณฺฑิตํ วต มํ สนฺตํ อลมตฺถวิจินฺตกํ ปญฺจ กามคุณา โลเก สมฺโมหา ปาตยึสุ มํ ฯ |๓๑๘.๒๕๓| ปกฺขนฺโน มารวิสเย ทฬฺหสลฺลสมปฺปิโต อสกฺขึ มจฺจุราชสฺส อหํ ปาสา ปมุจฺจิตุํ ฯ |๓๑๘.๒๕๔| สพฺเพ กามา ปหีนา เม ภวา สพฺเพ ปทาลิตา วิกฺขีโณ ชาติสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ ฯ อุตฺตรปาโล เถโร ฯ

เบญจกามคุณอันทำใจให้ลุ่มหลง ได้ยังเราผู้เป็นบัณฑิต ผู้สามารถค้น คว้าประโยชน์ให้ตกอยู่ในโลก เราได้แล่นไปในวิสัยแห่งมาร ถูกลูกศร คือ ราคะเสียบอยู่ที่หทัย อย่างมั่นคง แต่สามารถเปลื้องตนออกจาก บ่วงแห่งมัจจุราชได้ เราละกามทั้งปวงแล้ว ทำลายภพได้หมดแล้ว ชาติ สงสารสิ้นแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มี.