๒. ปภัสสรวิมาน

|๔๐.๔๘๒| ๒ ปภสฺสวรวณฺณนิเภ สุรตฺตวตฺถนิวาสเน มหิทฺธิเก จนฺทนรุจิรคตฺเต กา ตฺวํ สุเภ เทวเต วนฺทเส มมํ |๔๐.๔๘๓| ปลฺลงฺโก จ เต มหคฺโฆ นานารตนจิตฺติโต รุจิโร ยตฺถ ตฺวํ นิสินฺนา วิโรจสิ เทวราชาริว นนฺทเน วเน |๔๐.๔๘๔| กึ ตฺวํ ปุเร สุจริตมาจริ ภทฺเท กิสฺส กมฺมสฺส วิปากํ อนุโภสิ เทวโลกสฺมึ เทวเต ปุจฺฉิตาจิกฺข กิสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลนฺติ ฯ |๔๐.๔๘๕| ปิณฺฑาย เต จรนฺตสฺส มาลํ ผาณิตญฺจ อททํ ภนฺเต ตสฺส กมฺมสฺสิทํ วิปากํ อนุโภมิ เทวโลกสฺมึ |๔๐.๔๘๖| โหติ จ เม อนุตาโป อปราธํ ทุกฺขิตญฺจ เม ภนฺเต สาหํ ธมฺมํ นาสฺโสสึ สุเทสิตํ ธมฺมราเชน |๔๐.๔๘๗| ตํ ตํ วทามิ ภทฺทนฺเต ยสฺส เม อนุกมฺปิโย โกจิ ธมฺเมสุ ตํ สมาทเปถ สุเทสิตํ ธมฺมราเชน |๔๐.๔๘๘| เยสํ อตฺถิ สทฺธา พุทฺเธ ธมฺเม จ สงฺฆรตเน จ เต มํ อติวิโรจนฺติ อายุนา ยสสา สิริยา |๔๐.๔๘๙| ปตาเปน วณฺเณน อุตฺตริตรา อญฺเญ มหิทฺธิกตรา มยา เทวาติ ฯ ปภสฺสรวิมานํ ทุติยํ ฯ

ดูกรนางเทพธิดา ผู้มีรัศมีงามผุดผ่องยิ่งนัก นุ่งผ้าสีแดงงาม มีฤทธิ์มาก ร่างกายสวยงาม ลูบไล้ด้วยจุณจันทน์ ท่านเป็นใครมาไหว้อาตมาอยู่ อนึ่ง ท่านนั่งบนบัลลังก์ใด ย่อมไพโรจน์ ดังท้าวสักกเทวราชใน นันทวโนทยาน บัลลังก์ของท่านนั้นมีค่ามาก งามวิจิตรด้วยรัตนะต่างๆ ดูกรนางเทพธิดาผู้เจริญ เมื่อชาติก่อน ท่านได้ประพฤติสุจริตอะไร จึง ได้มาเสวยผลแห่งกรรมเช่นนี้ในเทวโลก อาตมาถามแล้ว ขอท่านจง บอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร? นางเทพธิดาตอบว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันได้ถวายพวงมาลัยและน้ำอ้อยแก่พระคุณเจ้าผู้ เที่ยวบิณฑบาตอยู่ ดิฉันจึงได้มาเสวยผลแห่งกรรมนั้นในเทวโลก ข้าแต่ ท่านผู้เจริญ แต่ดิฉันยังมีความเดือดร้อนกินแหนง เป็นทุกข์ เพราะ ดิฉันไม่ได้ฟังธรรมอันพระพุทธเจ้าผู้เป็นธรรมราชาทรงแสดงดีแล้ว ข้าแต่ ท่านผู้เจริญ เพราะเหตุนั้น ดิฉันจึงมากราบเรียนพระคุณเจ้า ซึ่งเป็น ผู้อนุเคราะห์แก่ดิฉัน ชักชวนดิฉันให้ตั้งมั่นในธรรมทั้งหลาย เทวดา พวกอื่นที่มีความเชื่อในพระพุทธรัตนะ พระธรรมรัตนะ และพระสังฆ- รัตนะ ได้ฟังธรรมอันพระพุทธเจ้าผู้เป็นพระธรรมราชาทรงแสดงดีแล้ว ย่อมรุ่งเรืองยิ่งกว่าดิฉันด้วยอายุ ยศ ศิริ อำนาจ วรรณะ และมีฤทธิ์ มากกว่าดิฉัน. จบ ปภัสสรวิมานที่ ๒.