๗. ติสสเถรคาถา

|๒๗๔.๑๕๓| ๗ พหู สปตฺเต ลภติ มุณฺโฑ สงฺฆาฏิปารุโต ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส สยนสฺส จ ฯ |๒๗๔.๑๕๔| เอตมาทีนวํ ญตฺวา สกฺกาเรสุ มหพฺภยํ อปฺปลาโภ อนวสฺสุโต สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ ฯ ติสฺโส เถโร ฯ

ภิกษุศีรษะโล้น ครองผ้าสังฆาฏิ ได้ข้าว น้ำ ผ้า และที่นอน ที่นั่ง ย่อมชื่อว่าได้ข้าศึกไว้มาก ภิกษุรู้โทษในลาภสักการะว่าเป็นภัยอย่างนี้แล้ว ควรเป็นผู้มีลาภน้อย มีจิตไม่ชุ่มด้วยราคะ มีสติงดเว้นความยินดีในลาภ.