๑. อัญญตรสามาเถรีคาถา

|๔๓๐.๓๙| ๑ ปณฺณวีสติ วสฺสานิ ยโต ปพฺพชิตาย เม นาภิชานามิ จิตฺตสฺส สมํ ลทฺธํ กุทาจนํ ฯ |๔๓๐.๔๐| อลทฺธา เจตโส สนฺตึ จิตฺเต อวสวตฺตินี ตโต สํเวคมาปาทึ สริตฺวา ชินสาสนํ ฯ |๔๓๐.๔๑| พหูหิ ทุกฺขธมฺเมหิ อปฺปมาทรตาย เม ตณฺหกฺขโย อนุปฺปตฺโต กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ อชฺช เม สตฺตมี รตฺติ ยโต ตณฺหา วิโสสิตา ฯ อญฺญตรา สามา ฯ

ตั้งแต่เราบวชแล้วตลอดเวลา ๒๕ ปี เราไม่รู้สึกว่าได้ความสงบจิตใน กาลไหนๆ เลย เรามีปกติไม่ยังจิตให้เป็นไปในอำนาจ จึงไม่ได้ความ สงบใจ เราระลึกถึงคำสอนแห่งพระชินเจ้าแล้ว ยังความสังเวชให้เกิด ขึ้น เราผู้อันทุกข์เป็นอันมากถูกต้องแล้ว ยินดีในความไม่ประมาท บรรลุ ความสิ้นตัณหาแล้ว ได้ทำคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว ตั้งแต่ เราทำตัณหาให้เหือดแห้งไปแล้ว วันนี้เป็นวันที่ ๗.