๒. วิมลปุรณคณิกาเถรีคาถา

|๔๔๐.๗๒| ๒ มตฺตา วณฺเณน รูเปน โสภคฺเคน ยเสน จ โยพฺพเนน จุปตฺถทฺธา อญฺญา สมติมญฺญิหํ ฯ |๔๔๐.๗๓| วิภูเสตฺวา อิมํ กายํ สุจิตฺตํ พาลลาปนํ อฏฺฐาสึ เวสิทฺวารมฺหิ ลุทฺโท ปาสมิโวฏฺฏิยา ฯ |๔๔๐.๗๔| ปิลนฺธนํ วิทสฺเสนฺตี คุยฺหํ ปกาสิตํ พหุํ อกาสึ วิวิธํ มายํ อุชฺชคฺฆนฺตี พหุํ ชนํ ฯ |๔๔๐.๗๕| สาชฺช ปิณฺฑํ จริตฺวาน มุณฺฑา สงฺฆาฏิปารุตา นิสินฺนา รุกฺขมูลมฺหิ อวิตกฺกสฺส ลาภินี ฯ |๔๔๐.๗๖| สพฺเพ โยคา สมุจฺฉินฺนา เย ทิพฺพา เย จ มานุสา เขเปตฺวา อาสเว สพฺเพ สีติภูตมฺหิ นิพฺพุตา ฯ วิมลา ปุราณคณิกา ฯ

เราเป็นผู้เมาแล้วด้วยผิวพรรณ รูปสมบัติ ความสวยงาม บริวารสมบัติ และความเป็นสาว มีจิตกระด้าง ดูหมิ่นหญิงอื่นๆ ประดับร่างกายงดงาม วิจิตร สำหรับลวงบุรุษผู้โง่เขลา ได้ยืนอยู่ที่ประตูบ้านหญิงแพศยา ดุจ นายพรานที่คอยดักเนื้อ ฉะนั้น เราได้แสดงเครื่องประดับต่างๆ และ อวัยวะที่ควรปกปิดเป็นอันมากให้ปรากฏแก่บุรุษ กระทำมายาหลายอย่าง ให้ชายเป็นอันมากยินดี วันนี้เรามีศีรษะโล้น ห่มผ้าสังฆาฏิเที่ยว บิณฑบาต แล้วมานั่งที่โคนต้นไม้ เป็นผู้ได้ฌานอันไม่มีวิตก เราตัด เครื่องเกาะเกี่ยว ทั้งที่เป็นของทิพย์ทั้งที่เป็นของมนุษย์ได้ทั้งหมด และ ทำอาสวะทั้งปวงให้สิ้นไป เป็นผู้มีจิตใจเยือกเย็น ดับสนิทแล้ว.