มาตรา ๒๑

ให้บทบัญญัติที่ให้สันนิษฐานว่าเป็นการกระทำเพื่อจำหน่ายซึ่งยาเสพติดให้โทษ ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ และเพื่อขายซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. ๒๕๕๙ ซึ่งถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัตินี้ยังคงมีผลใช้บังคับ แก่คดีที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาแล้วก่อนวันที่ประมวลกฎหมายยาเสพติดท้ายพระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ แล้วแต่กรณี จนกว่าคดีถึงที่สุด คดี ซึ่ ง ค้า งพิ จารณาอยู่ในศาลชั้ น ต้ น อยู่ในวั น ก่ อ นวั น ที่ ป ระมวลกฎหมายยาเสพติ ด ท้า ยพระราชบั ญ ญั ติ นี้ ใช้ บั ง คั บ ถ้า คู่ ค วามฝ่า ยใดฝ่า ยหนึ่ ง หรื อ ทั้ ง สองฝ่ายยื่ น คำแถลงขอสื บ พยานหลั ก ฐานเพิ่ ม เติ ม ว่า การกระทำของจำเลยเป็ น การกระทำเพื่ อ จำหน่ายหรื อ เพื่ อ ขายหรื อ ไม่ แล้วแต่กรณี ก็ให้ศาลสืบพยานหลักฐานเพิ่มเติมได้ตามที่เห็นสมควร