มาตรา ๑๖๗

ในการสืบสวนหรือไต่สวน หากปรากฏว่าการให้ถ้อยคำ หรือแจ้งเบาะแสหรือ ข้ อมู ลของบุ คคลซึ่ งมี ส่ วนเกี่ ยวข้ องหรื อมี ส่ วนร่ วมในการกระทำความผิ ด ตามพระราชบั ญ ญั ติ ป ระกอบ รั ฐธรรมนู ญ นี้ รายใดจะเป็ น ประโยชน์ในการพิ สู จ น์ การกระทำความผิ ด ของผู้ ก ระทำความผิ ด คนอื่ น ที่เป็นตัวการสำคัญ และสามารถที่จะใช้เป็นพยานหลักฐานในการวินิจฉัยการกระทำความผิดของผู้กระทำ ความผิดนั้น คณะกรรมการจะกันบุคคลนั้นไว้เป็นพยานโดยไม่ดำเนินคดีก็ได้ เมื่อคณะกรรมการมีมติไม่ดำเนินคดีกับบุคคลใดแล้วให้สิทธิในการดำเนินคดีอาญาเป็นอันระงับไป เว้นแต่ปรากฏในภายหลังว่าผู้ถูกกันไว้เป็นพยานได้ให้ถ้อยคำอันเป็นเท็จ หรือไม่ไปเบิกความ หรือไปเบิกความ แต่ไม่เป็นไปตามที่ได้ให้ถ้อยคำ หรือแจ้งเบาะแสหรือข้อมูลไว้ ให้การกันบุคคลไว้เป็นพยานนั้นสิ้นสุดลง และคณะกรรมการอาจดำเนินการตามกฎหมายกับบุคคลนั้นต่อไปได้ มาตรการในการกั น บุ ค คลไว้เป็ น พยานตามวรรคหนึ่ ง และการเพิ ก ถอนการกั น ไว้เป็ น พยาน ตามวรรคสอง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่คณะกรรมการกำหนด