มาตรา ๒๐

การทำ คำ สั่ ง ที่ เป็ น การวิ นิ จ ฉั ย ชี้ ขาดหรื อ การพิพากษาคดี ให้ ผู้ พิ พากษา ในองค์คณะผู้พิพากษาทุกคนทำความเห็นในการวินิจฉัยคดีเป็นหนังสือโดยสังเขป พร้อมทั้งต้องแถลงด้วยวาจา ต่ อ ที่ ป ระชุ ม และให้ ที่ ป ระชุ ม ปรึ ก ษาหารื อ ร่ ว มกั น ก่ อ นแล้ ว จึ งลงมติ โดยให้ ถื อ มติ ตามเสี ย งข้างมาก ในการนี้ องค์คณะผู้พิพากษาอาจมอบหมายให้ผู้พิพากษาคนใดคนหนึ่งในองค์คณะผู้พิพากษาเป็นผู้จัดทำคำสั่ง หรือคำพิพากษาตามมตินั้นก็ได้ ความเห็ น ในการวิ นิ จ ฉั ย คดี ตามวรรคหนึ่ ง อย่า งน้ อ ยต้ อ งมี สาระสำ คั ญ ตามข้ อ กำ หนด ของประธานศาลฎีกา คำ สั่ ง ที่ เป็ น การวิ นิ จ ฉั ย ชี้ ขาดคดี ห รื อ คำ พิ พากษาของศาล ให้ เปิ ด เผยโดยประกาศ ในราชกิ จ จานุเบกษา ส่ ว นความเห็ น ในการวิ นิ จ ฉั ย คดี ข องผู้ พิ พากษาในองค์ ค ณะผู้ พิ พากษาทุ ก คน ให้เปิดเผยตามวิธีการในข้อกำหนดของประธานศาลฎีกา