๖. สัมปสาทิกเถราปทาน (๓๐๖)
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
ฉฏฺฐํ สมฺปสาทิกตฺเถราปทานํ (๓๐๖)
๓๐๘|๓๐๘.๒๔| นโม เต พุทฺธวีรตฺถุ วิปฺปมุตฺโตสิ สพฺพธิ พฺยสนมฺหิ อนุปฺปตฺโต ตสฺส เม สรณํ ภว ฯ |๓๐๘.๒๕| สิทฺธตฺโถ ตสฺส พฺยากาสิ โลเก อปฺปฏิปุคฺคโล มโหทธิสโม สงฺโฆ อปฺปเมยฺโย อนุตฺตโร ฯ |๓๐๘.๒๖| ตตฺถ ตฺวํ วิรเช เขตฺเต อนนฺตผลทายเก สงฺเฆ จิตฺตํ ปสาเทหิ สุวีชํ วาปิ โรปย ฯ |๓๐๘.๒๗| อิทํ วตฺวาน สพฺพญฺญู โลกเชฏฺโฐ นราสโภ มเมวํ อนุสาสิตฺวา เวหาสตลมุคฺคมิ ฯ |๓๐๘.๒๘| อจิรํ คตมตฺตมฺหิ สพฺพญฺญุมฺหิ นราสเภ มรณํ สมนุปฺปตฺโต ตุสิตํ อุปปชฺชหํ ฯ |๓๐๘.๒๙| ตทาหํ วิรเช เขตฺเต อนนฺตผลทายเก สงฺเฆ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ ฯ |๓๐๘.๓๐| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปสาทมลภึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปสาทสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๓๐๘.๓๑| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สมฺปสาทิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สมฺปสาทิกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๖. สัมปสาทิกเถราปทาน ประวัติในอดีตชาติของพระสัมปสาทิกเถระ (พระสัมปสาทิกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นพุทธวีรเจ้า ขอนอบน้อมแด่พระองค์ พระองค์หลุดพ้นแล้วในที่ทั้งปวง ข้าพระองค์เป็นผู้ถึงความวิบัติ ขอพระองค์ได้โปรดเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์ด้วยเถิด
พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ หาบุคคลเปรียบมิได้ในโลก ทรงพยากรณ์ข้าพระองค์ว่า พระสงฆ์ผู้เสมอด้วยมหาสมุทร ผู้ยอดเยี่ยม หาประมาณมิได้
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๔๖๖}
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๓๑. ปทุมเกสริยวรรค] ๖. สัมปสาทิกเถราปทาน
ท่านจงทำจิตให้เลื่อมใสในพระสงฆ์แล้ว จงหว่านปลูกพืชชนิดดีไว้ในพระสงฆ์นั้น ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส เป็นเนื้อนาบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุด
พระองค์เป็นพระสัพพัญญูผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน ครั้นตรัสดังนี้ ทรงพร่ำสอนข้าพเจ้าอย่างนี้แล้ว เสด็จเหาะขึ้นสู่อากาศ
เมื่อพระสัพพัญญูผู้องอาจกว่านรชน พอเสด็จไปได้ไม่นาน ข้าพเจ้าก็สิ้นชีวิต แล้วได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดุสิต
ครั้งนั้น ข้าพเจ้าทำจิตให้เลื่อมใส ในพระสงฆ์ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส เป็นเนื้อนาบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุด แล้วบันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัปหนึ่ง
ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความเลื่อมใสในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความเลื่อมใส
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระสัมปสาทิกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้สัมปสาทิกเถราปทานที่ ๖ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๔๖๗}
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๓๐๖. อรรถกถาสัมปสาทิกเถราปทานที่ ๖ เป็นต้น
อปทานที่ ๖ ที่ ๗ มีเนื้อความง่ายทั้งนั้นแล. จบอรรถกถาอปทานที่ ๖ และที่ ๗ -----------------------------------------------------
อรรถกถาที่มีมาก่อนหน้านี้ :- อรรถกถา ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑ เถราปทาน ๓๑. ปทุมเกสริยวรรค ๕. ผลทายกเถราปทาน (๓๐๕)