๑๐. ปุพพังคมนิยเถราปทาน (๒๙๐)

|๒๙๒.๔๓| จุลฺลาสีติสหสฺสานิ ปพฺพชิมฺห อกิญฺจนา เตสํ ปุพฺพงฺคโม อาสึ อุตฺตมตฺถสฺส ปตฺติยา ฯ |๒๙๒.๔๔| สราคา สโมหา เจเต วิปฺปสนฺนมนาวิลํ อุปฏฺฐหึสุ สกฺกจฺจํ ปสนฺนา เสหิ ปาณิหิ ฯ |๒๙๒.๔๕| ขีณาสวา วนฺตโทสา กตกิจฺจา อนาสวา ผรึสุ เมตฺตจิตฺเตน สยมฺภู อปราชิตา ฯ |๒๙๒.๔๖| เตสํ อุปฏฺฐหิตฺวาน สมฺพุทฺธานํ ปฏิสฺสโต มรณญฺจ อนุปฺปตฺตา เทวตฺตญฺจ อคมฺหเส ฯ |๒๙๒.๔๗| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ สีลมนุปาลยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สญฺญมสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๒๙๒.๔๘| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฯ ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุพฺพงฺคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปุพฺพงฺคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ อุทฺทานํ ปณฺณํ ผลํ อุคฺคมิโย เอกปุปฺผี จ มาฆโว อุปฏฺฐาโกปทานญฺจ ปพฺพชฺชา จ อุปฏฺฐิตํ ฯ ปุพฺพงฺคโม จ คาถาโย อฏฺฐตาฬีส กิตฺติตา ฯ ปณฺณทายกวคฺโค เอกูนตึโส ฯ ------

พวกเรา ๘๔,๐๐๐ คน ไม่มีความกังวลจึงออกบวช เพื่อบรรลุประโยชน์ อันสูงสุด เราเป็นหัวหน้าของพวกเหล่านั้น ศิษย์เหล่านั้นยังมีราคะและ โมหะ แต่จิตผ่องใสไม่ขุ่นมัว มีจิตเลื่อมใสบำรุงเราโดยเคารพด้วยมือทั้ง สองของตนๆ พระสยัมภูผู้ขีณาสพทั้งหลายคายโทสะแล้ว ทำกิจที่ควร ทำเสร็จแล้ว ไม่มีอาสวะ ไม่แพ้อะไรๆ แผ่เมตตาจิตไป พวกเรา บำรุงพระสัมพุทธเจ้าเหล่านั้น เป็นผู้มีสติทำกาลกิริยาแล้ว ได้ไปสู่ความ เป็นเทวดาในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้รักษาศีลใด ด้วยการรักษาศีล นั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสำรวม คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระ- พุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปุพพังคมนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ปุพพังคมนิยเถราปทาน. ----------------------------------------------------- รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. ปรรณทายกเถราปทาน ๒. ผลทายกเถราปทาน ๓. ปัจจุคคมนิยเถราปทาน ๔. เอกปุปผิยเถราปทาน ๕. มฆวปุปผิยเถราปทาน ๖. อุปัฏฐายิกเถราปทาน ๗. อปทานิยเถราปทาน ๘. สัตตาหปัพพชิตเถราปทาน ๙. พุทธุปัฏฐายิกเถราปทาน ๑๐. ปุพพังคมนิยเถราปทานและท่านได้กล่าวคาถาไว้ ๓๘ คาถา. จบ ปรรณทายกวรรที่ ๒๙ -----------------------------------------------------

พวกข้าพเจ้า ๘๔,๐๐๐ คน ไม่มีความกังวลได้ออกบวชเพื่อบรรลุประโยชน์สูงสุด ข้าพเจ้าเป็นหัวหน้าของคนเหล่านั้น

พระผู้มีพระภาคผู้เป็นพระสยัมภู ผู้ขีณาสพ ทรงคลายโทสะได้แล้ว ทำกิจที่ควรทำเสร็จแล้ว ไม่มีอาสวะ ไม่ทรงพ่ายแพ้ ทรงแผ่เมตตาจิตไป

พวกข้าพเจ้าบำรุงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเหล่านั้น เป็นผู้มีสติ สิ้นชีวิตแล้ว ได้ไปเกิดเป็นเทวดา

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้รักษาศีลไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสำรวม

อรรถกถาที่มีมาก่อนหน้านี้ :- อรรถกถา ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑ เถราปทาน ๒๙. ปรรณทายกวรรค ๓. ปัจจุคคมนิยเถราปทาน (๒๘๓)