๑๐. ปิณฑปาติกเถราปทาน (๓๖๐)

|๓๖๒.๓๗| ติสฺโส นามาสิ สมฺพุทฺโธ วิหาสิ ปวเน ตทา ตุสิตาหิ อิธาคนฺตฺวา ปิณฺฑปาตํ อทาสหํ ฯ |๓๖๒.๓๘| สมฺพุทฺธํ อภิวาเทตฺวา ติสฺสํ นาม มหายสํ สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ตุสิตํ อคมาสหํ ฯ |๓๖๒.๓๙| เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปิณฺฑปาตสฺสิทํ ผลํ ฯ |๓๖๒.๔๐| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปิณฺฑปาติโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปิณฺฑปาติกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ อุทฺทานํ สทฺทสญฺญี ยวสิโก กึสุโกรณฺฑปุปฺผิโย อาลมฺพนมฺพยาคู จ ปุฏกวจฺฉทายโก สรณํ ปิณฺฑปาโต จ คาถา ตาฬีสเมว จ ฯ สทฺทสญฺญิกวคฺโค ฉตฺตึโส ฯ ---------

ในกาลนั้น พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ ประทับอยู่ในป่าใหญ่ เรา จากดุสิตพิภพมาในมนุษย์โลกนี้ ได้ถวายบิณฑบาต ได้ถวายบังคมพระ สัมพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ ผู้มียศใหญ่ ยังจิตของตนให้เลื่อมใสแล้ว กลับไปยังภพดุสิต ในกัลปที่ ๙๒ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายทานใดในกาล นั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายบิณฑบาต คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำ ให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปิณฑปาติกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ปิณฑปาติกเถราปทาน. -----------------------------------------------------รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. สัททสัญญิกเถราปทาน ๒. ยวกลาปิยเถราปทาน ๓. กิงสุกปูชกเถราปทาน ๔. สโกฏกโกรัณฑทายกเถราปทาน ๕. ทัณฑทายกเถราปทาน ๖. อัมพยาคุทายกเถราปทาน ๗. ปูฏกปูชกเถราปทาน ๘. วัจฉทายกเถราปทาน ๙. สรณาคมนิยเถราปทาน ๑๐. ปิณฑปาติกเถราปทานและมีคาถา ๔๐ คาถา. จบ สัททสัญญิกวรรคที่ ๓๖ -----------------------------------------------------

ครั้งนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ ประทับอยู่ในป่าดงทึบ ข้าพเจ้าจากสวรรค์ชั้นดุสิตลงมายังมนุษยโลกนี้ ได้ถวายบิณฑบาต

ข้าพเจ้าครั้นถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระนามว่าติสสะ ผู้มีพระยศยิ่งใหญ่ ทำจิตของตนให้เลื่อมใสแล้ว ได้กลับไปยังสวรรค์ชั้นดุสิต

วรรคที่ ๓๔, วรรคที่ ๓๕. วรรคที่ ๓๖, วรรคที่ ๓๗ และวรรคที่ ๓๘ มีเนื้อความง่ายทั้งนั้นแล. -----------------------------------------------------

อรรถกถาที่มีมาก่อนหน้านี้ :- อรรถกถา ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑ เถราปทาน ๓๓. อุมมาปุปผิยวรรค ๗. นิคคุณฑิปุปผิยเถราปทาน (๓๒๗)