๒. เปสิสูตร

อิธาหํ อาวุโส คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ มํสเปสึ เวหาสํ คจฺฉนฺตึ ตเมนํ คิชฺฌาปิ กากาปิ กุลลาปิ อนุปติตฺวา อนุปติตฺวา วิตจฺเฉนฺติ วิราเชนฺติ สา สุทํ อฏฺฏสฺสรํ กโรติ ฯ เอโส ภิกฺขเว สตฺโต อิมสฺมิญฺเญว ราชคเห โคฆาตโก อโหสิ ฯ ทุติยํ ฯ

ฯลฯ ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้ตอบว่า เมื่อผมลงจากภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นชิ้นเนื้อลอยอยู่ในเวหาส พวกแร้งบ้าง กาบ้าง นกตะกรุมบ้างต่างก็โผถลาตามจิก ทึ้ง ชิ้นเนื้อนั้น ได้ยินว่า ชิ้นเนื้อนั้นส่งเสียงร้องครวญ-*คราง ฯลฯ ดูกรภิกษุทั้งหลาย สัตว์นี้ได้เป็นคนฆ่าโคอยู่ในพระนครราชคฤห์นี้เอง ฯลฯ จบสูตรที่ ๒

ในเรื่องชิ้นเนื้อ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

บทว่า โคฆาตโก ความว่า ผู้ฆ่าโคนั้นชำแหละเนื้อโคเป็นชิ้นๆ ตากให้แห้ง ขายเนื้อแห้งเลี้ยงชีวิตอยู่หลายปี. ด้วยเหตุนั้น ในเวลาที่สัตว์นั้นจุติจากนรก ชิ้นเนื้อนั่นแลได้ปรากฏเป็นนิมิต. สัตว์นั้นจึงเกิดเป็นมังสเปสิเปรต.

จบอรรถกถาเปสิสูตรที่ ๒ -----------------------------------------------------