๘. ตัณหาสูตร

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย ฉันทราคะในรูปตัณหา นี้เป็นความเศร้าหมองแห่งจิต ฉันทราคะในสัททตัณหา ฯลฯ ฉันทราคะในคันธตัณหา ... ฉันทราคะในรสตัณหา ... ฉันทราคะในโผฏฐัพพตัณหา ... ฉันทราคะในธัมมตัณหา นี้เป็นความเศร้าหมองแห่งจิต ภิกษุทั้งหลาย เมื่อใด ภิกษุ ฯลฯ ในธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยปัญญาอันรู้ยิ่ง”ตัณหาสูตรที่ ๘ จบ

สาวตฺถี ฯ โย ภิกฺขเว รูปตณฺหาย ฉนฺทราโค จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส โย สทฺทตณฺหาย ฯ โย คนฺธตณฺหาย ฯ โย รสตณฺหาย ฯ โย โผฏฺฐพฺพตณฺหาย ฯ โย ธมฺมตณฺหาย ฉนฺทราโค จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส ฯ ยโต โข ภิกฺขเว ภิกฺขุโน ฯเปฯ อภิญฺญา สจฺฉิกรณีเยสุ ธมฺเมสูติ ฯ

พระนครสาวัตถี. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในรูปตัณหา นี้เป็นอุปกิเลสแห่งจิต ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในสัททตัณหา ฯลฯ ในคันธตัณหา ฯลฯ ในรสตัณหา ฯลฯ ในโผฏฐัพพตัณหา ฯลฯ ในธรรมตัณหา ฯลฯ นี้เป็นอุปกิเลสแห่งจิต. ดูกรภิกษุทั้งหลาย เมื่อใดแล ภิกษุละอุปกิเลสแห่งจิตในฐานะ ๖ นี้ได้ เมื่อนั้น จิตของเธอย่อมเป็นจิตน้อมไปในเนกขัมมะ อันเนกขัมมะอบรมแล้ว ควรแก่การงาน ปรากฏในธรรมที่พึงทำให้แจ้งด้วยอภิญญา. จบ สูตรที่ ๘.