๘. กามสูตร
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อฏฺฐมํ กามสุตฺตํ
๒๑๓กิมตฺถกาโม น ทเท กึ มจฺโจ น ปริจฺจเช กึสุ มุญฺเจยฺย กลฺยาณึ ปาปิกญฺจ น โมจเยติ ฯ
๒๑๔อตฺตานํ น ทเท โปโส อตฺตานํ น ปริจฺจเช วาจํ มุญฺเจยฺย กลฺยาณึ ปาปิกญฺจ น โมจเยติ ฯ
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๘. กามสูตร ว่าด้วยผู้ต้องการประโยชน์
เทวดาทูลถามว่า กุลบุตรผู้ต้องการประโยชน์ ไม่ควรให้อะไรเล่า ไม่ควรสละอะไรเล่า อะไรเล่าที่ดีควรปล่อย แต่ที่ไม่ดีไม่ควรปล่อย พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า บุรุษไม่ควรให้ตน ไม่ควรสละตน วาจาที่ดีควรปล่อย แต่วาจาที่ไม่ดีไม่ควรปล่อยกามสูตรที่ ๘ จบ
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อรรถกถากามสูตรที่ ๘
พึงทราบวินิจฉัยในกามสูตรที่ ๘ ต่อไป :-
บทว่า ไม่พึงให้ซึ่งตน นี้ ท่านอธิบายว่า ยกเว้นพระโพธิสัตว์ทั้งหลายแล้ว บุคคลไม่พึงให้ซึ่งตนโดยการทำตนให้เป็นทาสของผู้อื่น.
บทว่า น ปริจฺจเช อธิบายว่า ยกเว้นพระโพธิสัตว์ทั้งหลายนั่นแหละ. บุคคลไม่พึงสละซึ่งตนให้แก่สัตว์ทั้งหลายมีสีหะและพยัคฆ์ร้ายเป็นต้น.
บทว่า กลฺยาณํ ได้แก่ วาจาสุภาพอ่อนโยน.
บทว่า ปาปิกํ คือ วาจาหยาบคาย.
จบอรรถกถากามสูตรที่ ๘ -----------------------------------------------------