๒. สุพาหุเถรคาถา

|๑๘๙.๕๒| ๒ วสฺสติ เทโว ยถา สุคีตํ ฉนฺนา เม กุฏิกา สุขา นิวาตา จิตฺตํ สุสมาหิตญฺจ มยฺหํ อถ เจ ปตฺถยสิ ปวสฺส เทวาติ ฯ สุพาหุ เถโร ฯ

ฝนตกลงมา มีเสียงไพเราะดังเสียงเพลงขับ กุฎีของเรามุงดีแล้ว มีประตู หน้าต่างมิดชิดดี จิตของเราก็ตั้งมั่นดีแล้ว ถ้าท่านปรารถนาจะตก ก็เชิญ ตกลงมาเถิดฝน.

ฝนตกลงมา เสียงดังกระหึ่มคล้ายเสียงเพลงอันไพเราะ กุฎีของเราสบาย มุงบังมิดชิดดี จิตเราตั้งมั่นดีแล้ว ถ้าต้องการจะตกก็จงตกลงมาเถิดฝน

ในคาถาที่พระเถระอีก ๓ องค์นอกนี้กล่าวไว้ แปลกกันเฉพาะในบทที่ ๓.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า จิตฺตํ สุสมาหิตญฺจ กาเย ในคาถาที่พระสุพาหุเถระกล่าวไว้ ความว่า

จิตของเราตั้งมั่นแล้วด้วยดี คือแนบแน่นอยู่แล้วโดยชอบ

ในกรชกาย ด้วยสามารถแห่งการเจริญกายคตาสติ.

อธิบายว่า

พระสุพาหุเถระนี้กระทำฌานที่ตนได้แล้ว ด้วยสามารถแห่งการเจริญกายคตาสติให้เป็นบาท เจริญวิปัสสนา บรรลุพระอรหัตแล้ว. พระเถระหมายถึงการเจริญกายคตาสตินั้น จึงกล่าวว่า จิตฺตํ สุสมาหิตญฺจ กาเย และจิตของเราตั้งมั่นดีแล้วในกาย ดังนี้.

จบอรรถกถาสุพาหุเถรคาถา -----------------------------------------------------