๔. ปุปผฉทนิยเถราปทาน

พราหมณ์มีนามว่าสุนันทะ เป็นผู้คงแก่เรียน จบมนตร์ เป็นผู้ควรแก่การขอ ได้บูชายัญชื่อว่าวาชเปยยะ (กล่าวคำอ่อนหวาน)

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ ทรงรู้แจ้งโลก ทรงเป็นผู้เลิศ ทรงเป็นฤๅษี ประกอบด้วยพระกรุณา ทรงอนุเคราะห์หมู่ชน เสด็จจงกรมในอากาศ

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้สัพพัญญู ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ไม่มีอุปธิ ครั้นเสด็จจงกรมแล้ว ทรงแผ่เมตตาไปในหมู่สัตว์หาประมาณมิได้

พราหมณ์ผู้จบมนตร์ เด็ดดอกไม้ที่ขั้วแล้ว ประชุมศิษย์ทั้งหมด ให้ช่วยกันโยนดอกไม้ขึ้นไปในอากาศ

ครั้งนั้น หลังคาดอกไม้ได้มีทั่วนคร ไม่หายไปตลอด ๗ วัน ด้วยพุทธานุภาพ

ด้วยกุศลมูลนั้นนั่นเอง (ข้าพเจ้า) ได้เสวยสมบัติ กำหนดรู้อาสวะทั้งปวงแล้ว ข้ามกระแสตัณหาที่ซ่านไปในโลกได้แล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระปุปผฉทนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ปุปผฉทนิยเถราปทานที่ ๔ จบ

|๑๓๖.๒๖| สุนนฺโท นาม นาเมน พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู อชฺฌายโก ยาจโยโค วาชเปยฺยํ อยาชยิ ฯ |๑๓๖.๒๗| ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อคฺโค การุณิโก อิสิ ชนตํ อนุกมฺปนฺโต อมฺพเร จงฺกมิ ตทา ฯ |๑๓๖.๒๘| จงฺกมิตฺวาน สมฺพุทฺโธ สพฺพญฺญู โลกนายโก เมตฺตาย อผริ สตฺเต อปฺปมาณํ นิรูปธึ ฯ |๑๓๖.๒๙| วณฺเฏ ฉิตฺวาน ปุปฺผานิ พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู สพฺเพ สิสฺเส สมาเนตฺวา อากาเส อุกฺขิปาปยิ ฯ |๑๓๖.๓๐| ยาวตา นครํ อาสิ ปุปฺผานํ ฉทนํ ตทา พุทฺธสฺส อานุภาเวน สตฺตาหํ น วิคจฺฉถ ฯ |๑๓๖.๓๑| เตเนว สุกฺกมูเลน อนุโภตฺวาน สมฺปทา สพฺพาสเว ปริญฺญาย ติณฺโณ โลเก วิสตฺติกํ ฯ |๑๓๖.๓๒| เอการเส กปฺปสเต ปญฺจตฺตึสาสุ ขตฺติยา อมฺพรํสสนามา เต จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๑๓๖.๓๓| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผฉทนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปุปฺผฉทนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

(เราเป็น) พราหมณ์มีนามชื่อว่าสุนันทะ ผู้รู้จบมนต์ เป็นผู้เล่าเรียน เป็นผู้ควรขอ ได้บูชายัญชื่อวาชเปยยะ ในกาลนั้น พระผู้มีพระภาคพระ นามว่าปทุมุตระผู้ทรงรู้แจ้งโลก ผู้เลิศ เป็นพระฤาษีกอปรด้วยพระกรุณา ทรงเอ็นดูหมู่ชน เสด็จจงกรมอยู่ในอากาศ พระสัพพัญญูสัมพุทธเจ้าผู้ เป็นนายกของโลก เสด็จจงกรมแล้ว ทรงแผ่เมตตาไปในบรรดาสัตว์หา ประมาณมิได้ ไม่มีอุปธิ พราหมณ์ผู้รู้จบมนต์เด็ดดอกไม้ที่ขั้วแล้ว ประชุม ศิษย์ทั้งหมด ให้ศิษย์ช่วยกันโยนดอกไม้ขึ้นไปในอากาศ ในกาลนั้น หลังคาดอกไม้ได้มีตลอดทั่วพระนครไม่หายไป (คงมีอยู่) ตลอด ๗ วัน ด้วยพุทธานุภาพ ด้วยกุศลมูลนั้น พราหมณ์ผู้รู้จบมนต์ได้เสวยสมบัติแล้ว กำหนดรู้อาสวะทั้งปวง ข้ามโลก ๓ และตัณหาได้แล้ว ในกัลปที่ ๑๑๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ ๓๔ พระองค์ มีพระนาม เหมือนกันว่าอัมพรังสะ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปุปผฉทนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ปุปผฉทนิยเถราปทาน.